Bifosfoniany a ryzyko martwicy kości szczęk - Szyszkowska, Anna; Puławska, Marta; Karczmarek-Borowska, Bożenna (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2008)
Bifosfoniany wykazują duże powinowactwo do wapnia. Ulegają absorpcji na kryształach hydroksyapatytu i są trwale wbudowywane w strukturę kości. Martwica szczęk jest coraz częściej rozpoznawanym powikłaniem u osób leczonych długoterminowo bifosfonianami. Ostatnio opisano przypadki martwicy kości szczęk u leczonych tymi lekami. Celem pracy była ocena czynników ryzyka, obrazu klinicznego oraz wytyczne odnośnie do zapobiegania, rozpoznawania i leczenia martwicy kości szczęk związanej ze stosowaniem bifosfonianów. Należy pamiętać o niebezpieczeństwie wystąpienia martwicy kości szczęk u osób leczonych przewlekle. Zaleca się przeprowadzenie dokładnego badania stomatologicznego oraz wyleczenie wykrytych zmian patologicznych w jamie ustnej przed rozpoczęciem terapii bifosfonianami.