Ocena wpływu rehabilitacji ruchowej na stan biopierwiastków oraz potencjał antyoksydacyjny u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc - Barinow-Wojewódzki, Aleksander; Mielcarz, Grzegorz (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2008)
Cel badań: Celem podjętych badań było zweryfikowanie konieczności i użyteczności rehabilitacji ruchowej grupy pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc oraz znalezienie współzależności ze wzrostem prewencji antyoksydacyjnej przez pomiar całkowitego potencjału antyoksydacyjnego organizmu i stężeń takich pierwiastków antyoksydacyjnych, jak selen, miedź i cynk. Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 70 pacjentów w wieku 63±8 lat, którzy zakończyli radioterapię. Podzielono ich na 3 grupy w zależności od stanu wydolności fizycznej. Pierwsza grupa poddana była ogólnej kinezyterapii, treningowi fizycznemu oraz testowi marszowemu, druga grupa przechodziła tylko kinezyterapię i test marszowy, a trzecia grupa (kontrolna) wyłącznie test marszowy. Całkowity potencjał antyoksydacyjny osocza (TAS) mierzono metodą FRAP (ang. ferric reducing ability of plasma). Oznaczenia miedzi, cynku i selenu przeprowadzono, stosując metodę bezpłomieniowej spektroskopii absorpcyjnej (aparat Perkin-Elmer Zeeman 3030). Wnioski: Wykazano pozytywny wpływ kinezyterapii na antyoksydacyjny system chemioprewencji u badanych osób. W pierwszej i drugiej grupie pacjentów wpływ kinezyterapii wykazał korzystny wpływ na znamienny wzrost TAS (odpowiednio p<0,01 i p<0,001) i stężenia selenu w osoczu (p<0,01). Stężenie miedzi w osoczu uległo zmniejszeniu tylko w drugiej grupie (p<0,05).