Elektrogastrografia w diagnostyce dyspepsji czynnościowej - Foryś, Sebastian; Szadkowski, Krzysztof; Chojnacki, Cezary (Gastroenterology Review/Przegląd Gastroenterologiczny, 2008)
Patogeneza dyspepsji czynnościowej jest ciągle mało poznana. Zróżnicowane są również poglądy dotyczące istoty oraz kryteriów jej diagnozy. Obowiązujące obecnie kryteria rozpoznania tej jednostki chorobowej (Kryteria rzymskie III) wyróżniają tylko dwie postacie kliniczne – zespół dolegliwości poposiłkowych (ang. postprandial distress syndrome – PDS) oraz zespół bólu w nadbrzuszu (ang. epigastric pain syndrome – EPS), jednakże granica podziału między nimi nie jest wyraźna. Przyczyny dolegliwości są generalnie nieznane i/lub pomijane. Pewne nadzieje w wyjaśnieniu etiopatogenezy budzą postępy w badaniach elektrofizjologicznych, w tym elektrogastrografii. Jest ona prostą, nieinwazyjną i powtarzalną metodą oceny czynności bioelektrycznej, a także monitorowania terapii zaburzeń czynnościowych żołądka. Wartość diagnostyczna tego badania w dyspepsji czynnościowej wydaje się być istotna, a niektórzy autorzy sugerują uznanie tej metody za badanie przesiewowe w zaburzeniach czynnościowych przewodu pokarmowego. Na podstawie badań własnych wysunięto wstępne wnioski na temat zależności postaci EPS od bradygastrii, a postaci PDS od bradygastrii, a także tachygastrii.