Imatinib mesilate – inhibitor kinazy tyrozynowej w leczeniu nowotworów zrębu przewodu pokarmowego – gastrointestinal stromal tumors (GIST) - Nasierowska-Guttmejer, Anna; Rutkowski, Piotr; Grzesiakowska, Urszula; Ruka, Włodzimierz; Nowecki, Zbigniew (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2002)
Gastrointestinal stromal tumors (GIST) są nowotworami tkanki mezenchymalnej zrębu przewodu pokarmowego, charakteryzującymi się dużą złośliwością i opornością na standardową chemioterapię. Obecność błonowego receptora CD 117 (protoonkogen c-KIT) w komórkach nowotworowych wskazuje, że guzy te wywodzą się z komórek Cajala. Diagnostyka tego wyodrębnionego w ostatnich latach mięsaka jest trudna, a wyniki leczenia niezadowalające. Zachęcające wyniki płynące z III i IV fazy badań klinicznych nad zastosowaniem przedstawiciela nowej klasy leków celowanych molekularnie - imatinibu - inhibitora kinaz tyrozynowych dają nadzieję na możliwość uzyskania skutecznego leku dla pacjentów, u których zaawansowanie miejscowe guza wyklucza możliwość wykonania radykalnego zabiegu chirurgicznego. W pracy przedstawiono dotychczasowe doświadczenia kliniczne z badań nad leczeniem imatinibem chorych na GIST. Wprowadzenie imatinibu do terapii znacząco zmieniło sposób leczenia GIST. Większość chorych (77-93 proc.) we wszystkich protokółach badań klinicznych żyje i jest nadal leczona imatinibem, co świadczy o zahamowaniu u nich progresji choroby. Wraz ze wzrostem czasu leczenia wzrasta jednak oporność na imatinib. Toksyczność leczenia w dawce 400-800 mg jest niewielka i dotyczy głównie pojawiających się obrzęków i niedokrwistości. W pracy omówiono także nierozwiązane jeszcze problemy kliniczne u chorych na GIST leczonych imatinibem, m.in. kryteria diagnostyczne GIST, kryteria oceny odpowiedzi na leczenie, czas leczenia oraz kwestię leczenia operacyjnego w skojarzeniu z imatinibem. Autorzy postulują zorganizowanie, we współpracy z zainteresowanymi ośrodkami, programu zdrowotnego, aby w Polsce wszystkim kwalifikującym się chorym na GIST zapewnić dostępność do tego dość kosztownego leczenia, pozwalającego dodatkowo na gromadzenie informacji patologicznych i klinicznych, w celu bieżącego rozwiązywania pojawiających się nowych problemów diagnostycznych i terapeutycznych.