Mieszane stany depresyjne: symptomatologia, rozpowszechnienie i zasady leczenia - Dróżdż, Wiktor (Neuropsychiatria i Neuropsychologia/Neuropsychiatry and Neuropsychology, 2008)
Obecnie obowiązujące systemy klasyfikacyjne zaburzeń psychicznych (DSM-IV-TR oraz ICD-10) nie zawierają odrębnej kategorii diagnostycznej mieszanych stanów depresyjnych (MSD). Niemniej jednak zarówno opisy historyczne, jak i dane ze współczesnych badań wyraźnie wskazują, że współwystępowanie objawów (hipo)maniakalnych i depresyjnych jest regułą w obrazie klinicznym zaburzeń afektywnych. Najczęściej wykorzystywanym kryterium rozpoznania MSD jest obecność co najmniej trzech objawów (hipo)manii przez 7 dni w trakcie trwania epizodu dużej depresji. Nie tylko jednak brak formalnych kryteriów MSD, ale także narzędzia oceny psychometrycznej zostały skonstruowane na podstawie symptomów „klasycznej” depresji. Innymi przyczynami trudności z rozpoznaniem MSD mogą być brak wglądu w występujące u pacjentów objawy (hipo)maniakalne, a także dysfunkcje kognitywne utrzymujące się w trakcie trwania epizodu zaburzeń afektywnych. Z drugiej jednak strony niedawno opracowane narzędzie, Skala depresji dwubiegunowej, może ułatwić kliniczną ocenę objawów MSD. Pomimo dominujących objawów depresji zasady leczenia MSD sugerują unikanie leków przeciwdepresyjnych w monoterapii i stosowanie leków normotymicznych. MSD mogą pojawiać się jako skutek uboczny terapii lekami przeciwdepresyjnymi u niektórych pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową. Istotnymi możliwymi konsekwencjami zarówno spontanicznych, jak i polekowych MSD mogą być również zaostrzenie symptomatologii zaburzeń afektywnych oraz wzrost ryzyka myśli i prób samobójczych. Staranna ocena objawów zaburzeń afektywnych pod kątem wskaźników MSD może mieć kluczowe znaczenie dla wyników prowadzonego leczenia i funkcjonowania pacjentów.