Ostre i przewlekłe zakażenia dróg moczowych – diagnostyka i leczenie - Przybyła, Jacek; Sosnowski, Marek (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2008)
Zakażenie układu moczowego to potwierdzona obecność drobnoustrojów w obrębie dróg moczowych, które wywołują zapalenie błony śluzowej dróg moczowych. Zakażenie układu moczowego może dotyczyć także miąższu nerek czy ściany pęcherza moczowego. Najczęstszymi patogenami bakteryjnymi wykrywanymi w układzie moczowym są: Escherichia coli (nawet do 90% zakażeń), Klebsiella, Enterococcus faecalis i Staphylococcus saprophyticus. Wśród zakażeń szpitalnych dominuje Escherichia coli, pozostałe patogeny to: Acinetobacter, Serratia i Providencia. Do objawów zakażenia w obrębie dolnych dróg zalicza się: częstomocz, parcia naglące, bóle podbrzusza, uczucie pieczenia w pęcherzu i pieczenie w cewce moczowej podczas mikcji, a także podwyższoną temperaturę ciała. W przypadku zakażenia górnych dróg moczowych, oprócz wymienionych wyżej dolegliwości, chory może zgłaszać dodatkowo lub tylko nasilenie takich dolegliwości, jak bóle w okolicach lędźwiowych, mdłości i wymioty. W celu potwierdzenia zakażenia należy wykonać posiew moczu. Badania laboratoryjne obejmują posiew moczu, badanie ogólne moczu, liczbę krwinek białych w morfologii krwi, białko C-reaktywne (CRP), poziom mocznika i kreatyniny, natomiast badania obrazowe: badanie ultrasonograficzne układu moczowego i RTG przeglądowe jamy brzusznej. Często niezbędne jest wykonanie urografii, cystografii mikcyjnej oraz uretrografii. Wśród wielu podziałów zakażeń dróg moczowych najważniejsze to: zakażenia dolnych lub górnych dróg moczowych, ostre i nawrotowe oraz proste i powikłane.