Powikłania kardiologiczne jako powikłania terapii celowanych - Szmit, Sebastian; Opolski, Grzegorz; Szczylik, Cezary (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2008)
Wprowadzenie terapii celowanych stało się przełomem we współczesnej onkologii. Leki te udowodniły swoją wysoką skuteczność kliniczną. Działając w ściśle ukierunkowanych mechanizmach na dokładnie określone miejsca metaboliczne, powinny powodować znikomy odsetek działań niepożądanych. Paradoksem jest jednak, że blokują one szlaki przemian komórkowych ważnych dla prawidłowego funkcjonowania mięśnia sercowego. Inhibitory rodziny kinaz tyrozynowych, blokując szlaki warunkujące neoangiogenezę dla nowotworu, stwarzają ryzyko kardiotoksyczności. Przyczyniają się do pojawienia się nadciśnienia tętniczego oraz rozwoju dysfunkcji mięśnia sercowego. Powodują wystąpienie ostrych zespołów wieńcowych i powikłań zakrzepowo-zatorowych. Terapia anty-HER2 jest również kardiotoksyczna. Blokuje receptor chroniący mięsień sercowy przed działaniem czynników uszkadzających (takich jak niedokrwienia, toksyny, stymulacja adrenergiczna). Bardzo często powikłania terapii celowanych przebiegają bezobjawowo, bez wykładników martwicy mięśnia sercowego. Ich kardiotoksyczność bywa często zależna od stosowania innych cytostatyków (głównie antracyklin). Odpowiedź na typową terapię kardiologiczną jest bardzo dobra, w krótkim czasie uzyskuje się wyleczenie. Korzyść onkologiczna terapii celowanych jest istotnie wyższa niż potencjalne ryzyko kardiologiczne.