Podstawy patofizjologiczne stosowania kwasu zoledronowego u chorych na raka gruczołu krokowego - Wcisło, Gabriel (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2008)
Rak gruczołu krokowego jest nadal wielkim wyzwaniem społecznym w krajach Zachodu. Wiadomo, że zachorowanie na ten nowotwór złośliwy wzrasta z wiekiem mężczyzn. Przebieg choroby jest stosunkowo prosty. U większości chorych raka gruczołu krokowego rozpoznaje się w stadium zlokalizowanym i zostają oni poddani leczeniu operacyjnemu oraz radioterapii. W przypadku braku skuteczności takiego leczenia chorzy stają się kandydatami do hormonoterapii. Wydarzenia kliniczne związane z patologią kostną obejmują: konieczność zmiany terapii w celu zwiększenia działania przeciwbólowego, potrzebę stosowania radioterapii, wystąpienie złamania kompresyjnego kręgosłupa oraz wykonanie ortopedycznego zabiegu operacyjnego. Patologia w obrębie kośćca ma związek z przebiegiem choroby nowotworowej i wpływa na krótsze przeżycie. Patobiologia odkrywa nowe mechanizmy związane z powstawaniem przerzutów do kości w przebiegu raka gruczołu krokowego. Kilka badań klinicznych wykazało istnienie czynników ryzyka związanych z pojawieniem się przerzutów raka gruczołu krokowego do kości. Należą do nich: starszy wiek, niski współczynnik BMI oraz długotwałe leczenie hormonalne w przebiegu raka gruczołu krokowego. W przypadku stadium przerzutowego tego raka podstawo-wym czynnikiem prognostycznym jest zwiększone stężenie deoksypiridoliny. Kwas zoledronowy ma istotny wpływ na leczenie skojarzone raka gruczołu krokowego poprzez łączenie go z hormonoterapią, następnie z chemioterapią. Może być także stosowany jako leczenie zapobiegające osteoporozie/osteopenii towarzyszącej przebiegowi i leczeniu tego nowotworu.