Astma w wieku podeszłym - Panaszek, Bernard (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2008)
W ostatnich latach, szczególnie w krajach rozwiniętych, w populacji ogólnej wzrasta liczba osób w podeszłym wieku. Przyjmuje się, że rozpowszechnienie astmy oskrzelowej w tej grupie mieści się w granicach 6,5–17%. Astma stanowi ważną przyczynę chorobowości i umieralności wśród starszych pacjentów, a zgony z powodu astmy dotyczą głównie tej grupy chorych. W tej niejednorodnej grupie można wyodrębnić 2 różne typy schorzenia – wieloletnią astmę oskrzelową i astmę o późnym początku objawów, po 65. roku życia. Dodatkowy wpływ na obraz kliniczny tej choroby wywierają procesy związane ze starzeniem się układu oddechowego. Wieloletni przebieg astmy oskrzelowej może ponadto doprowadzić do rozwoju utrwalonych zaburzeń obturacyjnych. Diagnostyka astmy u osób w podeszłym wieku jest trudna, co wpływa na niedostateczne diagnozowanie i leczenie choroby. Zjawisko nieoptymalnej terapii astmy wśród chorych w zaawansowanym wieku występuje powszechnie i w dużej mierze zależy od problemów diagnostycznych