Stężenie IL-17 w surowicy w przebiegu ostrego zapalenia trzustki z uwzględnieniem stopnia ciężkości choroby - Czarny-Działak, Małgorzata; Głuszek, Stanisław (Gastroenterology Review/Przegląd Gastroenterologiczny, 2009)
Wprowadzenie: Ciężka postać ostrego zapalenia trzustki (OZT) wiąże się ze znacznym ryzykiem rozwoju uogólnionej reakcji zapalnej, niewydolności wielonarządowej i zgonu. Cel: Ocena stężeń interleukiny 17 (IL-17) w surowicy chorych z OZT w zależności od przebiegu klinicznego lekkiej i ciężkiej postaci choroby. Materiał i metody: Badanie przeprowadzono w 30-osobowej grupie osób z objawami OZT. Wiek chorych (15 z lekką, 15 z ciężką postacią choroby) wynosił 30–60 lat. Dobór pacjentów do obu grup przeprowadzono za pomocą klasyfikacji APACHE II i Ransona. Wyniki badań chorych z OZT porównywano z 10-osobową grupą kontrolną – ochotników w wieku 30–60 lat. We wszystkich grupach oznaczano stężenie IL-17, PMN elastazy, białka C-reaktywnego (C-reactive protein – CRP) w surowicy bezpośrednio po przyjęciu do szpitala (doba 0.), a także w 1., 2. i 6. Stężenia IL-17 oceniano testem ELISA, a w 1. i 6. dobie hospitalizacji – układ krzepnięcia. Wyniki badań poddano analizie statystycznej testem Wilcoxona dla sumy rang. Wyniki: Stężenia IL-17 zwiększają się w sposób znamienny statystycznie w 0., 1. i 2. dobie hospitalizacji, jednak nie korelują ze stopniem ciężkości choroby w badanych grupach. W 6. dobie hospitalizacji stężenia IL-17 nie wzrastały natomiast u chorych w sposób znamienny statystycznie. Uzyskane wyniki dotyczące elastazy wykazują, że ocena stężenia elastazy w surowicy może stanowić przydatny czynnik rozpoznawania choroby – różnicuje grupę chorych z ciężkim OZT od ochotników (w 0., 1., 2. i 6. dobie) oraz chorych z lekkim OZT od ochotników (w 0., 1. i 6. dobie). Stężenie elastazy nie może natomiast być pomocne w ocenie stopnia ciężkości choroby ze względu na brak różnic znamiennych statystycznie między chorymi z lekkim i ciężkim OZT w 0., 1., 2. i 6. dobie hospitalizacji. W badaniach własnych stwierdzono, że we wszystkich dobach stężenie CRP było większe u chorych z ciężkim OZT niż u chorych z lekką postacią. Istotna statystycznie różnica między tymi grupami ujawniła się tylko w dobie 0. Średnie wartości wskaźnika INR w 1. i 6. dobie są w grupie chorych z ciężkim OZT większe niż w grupie chorych z postacią lekką. W obu grupach u żadnego z chorych nie odnotowano innych znaczących odchyleń w układzie krzepnięcia zarówno w 1., jak i 6. dobie hospitalizacji. Śmiertelność w grupie osób z ciężkim OZT wynosiła 13,3%, nie stwierdzono zgonu w grupie chorych z lekką postacią. Wnioski: Ocena stężeń IL-17 w surowicy nie może być przydatna do określania ciężkości OZT, może być pomocna natomiast w rozpoznawaniu OZT.