Postępy w diagnostyce i terapii chorób reumatycznych - Tłustochowicz, Witold (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2009)
Przewlekłe zapalenia stawów wobec nakładania się objawów klinicznych i braku charakterystycznych badań laboratoryjnych stwarzają trudności diagnostyczne, zwłaszcza w początkowym okresie choroby. W diagnostyce najważniejsze są badania przedmiotowe i podmiotowe, z badań dodatkowych zaś oznaczenie OB i stężenia białka C-reaktywnego (CRP). W diagnostyce reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) przydatne jest oznaczanie przeciwciał antycytrulinowych, natomiast w spondyloartropatiach SpA antygenu HLA-B27. Zdjęcia radiologiczne są mało przydatne we wczesnych zapaleniach, większą rolę odgrywają tomografia komputerowa (computed tomography – CT), rezonans magnetyczny (magnetic resonance imaging – MRI) i ultrasonografia (USG). Leczenie polega na stosowaniu kortykosteroidoterapii i leków modyfikujących przebieg choroby, z których najważniejszy jest metotreksat. W przypadku nieskuteczności monoterapii zalecane jest kojarzenie kilku leków podstawowych. U wielu chorych pomocne jest zastosowanie leków biologicznych.