Postępy leczenia zaburzeń psychicznych chorych u kresu życia - de Walden-Gałuszko, Krystyna (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2009)
Wśród chorych w zaawansowanym stadium choroby nowotworowej dominują dwie grupy zaburzeń – czynnościowe (dezadaptacyjne) i neuropsychiatryczne. W pierwszej grupie przeważają zespoły lękowe i depresyjne. Leczenie zależy od obrazu klinicznego powyższych zespołów. Terapię lęku przewlekłego rozpoczyna się od podawania benzodiazepin (BDP) przeciwlękowych łącznie z anksjolitykami nieuzależniającymi (np. buspiron, doksepina), które po ok. 14 dniach stają się właściwymi środkami leczniczymi, umożliwiając zaprzestanie podawania benzodiazepin. Lęk napadowy po przerwaniu napadu benzodiazepinami z propanololem leczy się małymi dawkami selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub wenlafaksyną, natomiast lęk fobijny stosując doraźnie BDP, a profilaktycznie – SSRI. Zespoły depresyjne hipoaktywne wymagają podania leków psychostymulujących (SSRI lub wenlafaksyny), natomiast zespoły depresyjne hiperaktywne – leków przeciwdepresyjnych, uspokajających, np. mianseryny, mirtazapiny, trazodonu, moklobemidu. Wśród zaburzeń neuropsychiatrycznych dominują zespoły majaczeniowe lub majaczeniowo-zamroczeniowe hiperaktywne. Leczenie ich, poza próbą usunięcia przyczyny, polega na podawaniu środków antypsychotycznych z dodatkiem anksjolityków. Postępowaniem z wyboru jest podawanie haloperidolu, olanzapiny, kwetiapiny lub risperidonu z midazolamem lub lorazepamem. Osobom z chorobą Parkinsona nie zaleca się przyjmowania haloperidolu, a dawki risperidonu powinny być odpowiednio mniejsze. W przypadku braku poprawy należy przejść na klorazepat dwupotasowy. W delirium hipokinetycznym, które występuje zwykle w okresie agonii, nie podejmuje się leczenia antypsychotycznego, ograniczając się jedynie do dotychczas stosowanego leczenia objawowego.