Postępy w diagnostyce i terapii ostrego uszkodzenia nerek i przewlekłej choroby nerek - Czekalski, Stanisław (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2009)
Najnowsza klasyfikacja RIFLE [(R – risk (ryzyko), I – injury (uszkodzenie), F – failure (niewydolność), L – loss of function (utrata funkcji), E – end-stage kidney disease (schyłkowa niewydolność nerek)] stanowi postęp w diagnostyce ostrego uszkodzenia nerek (acute kidney injury – AKI, nowy termin, który zastępuje ostrą niewydolność nerek). Wprowadzenie oznaczania biomarkerów uszkodzenia nerek, zwłaszcza NGAL (neutrophil gelatinase associated lipocalin), umożliwia jeszcze wcześniejsze rozpoznanie AKI, nawet 2 godz. po zadziałaniu szkodliwego bodźca, co pozwala na wcześniejszą interwencję terapeutyczną. Uściśla się ocenę rokowania i ryzyka zgonu, a w leczeniu podstawowe znaczenie mają usunięcie przyczyny, kontrola wolemii i właściwe rozpoczęcie leczenia nerkozastępczego, preferując metody ciągłe. W diagnostyce przewlekłej choroby nerek (PChN) podstawowe znaczenie ma ocena albuminurii, badania ogólnego moczu i oszacowanej wielkości filtracji kłębuszkowej ze wzoru MDRD (Modification of Diet in Renal Di- sease). Postęp w leczeniu obejmuje optymalną kontrolę ciśnienia tętniczego, redukcję białkomoczu, stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny i/lub antagonistów receptora angiotensyny, zwalczanie hiperfosfatemii, zapobieganie niedoborowi witaminy D oraz przeciwdziałanie wszystkim czynnikom ryzyka progresji uszkodzenia nerek.