Ocena rozkładu dawki promieniowania w przerzutach do kręgosłupa piersiowego w wybranych, stosowanych w praktyce klinicznej schematach napromieniania - Wesołowska, Iwona; Wydmański, Jerzy; Miszczyk, Leszek; Majewski, Wojciech (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Cel: Celem pracy jest ocena wpływu głębokości referencyjnej i rodzaju promieniowania na rozkład dawki w obrębie przerzutów do kręgosłupa piersiowego i w narządach krytycznych. Materiał i metodyka: U 20 chorych, w oparciu o tomografię komputerową, wykonano rozkłady dawki promieniowania dla hipotetycznych przerzutów do trzonów kręgów Th1, Th6 i Th12. Dla każdego przerzutu wykonano 6 planów leczenia, stosując różne rodzaje promieniowania (g, fotony X 6 MV i fotony X 20 MV) dla dwóch głębokości referencyjnych: dla głębokości maksymalnej mocy dawki i dla głębokości 5 cm. Analizie poddano rozkłady dawki promieniowania w obrębie przerzutów oraz w zdrowych tkankach. Ze względu na paliatywny charakter leczenia, jako kryterium poprawności planów leczenia przyjęto dopuszczalną niejednorodność dawki w obszarze PTV w zakresie ±20 proc., tj. od 6,4 Gy do 9,6 Gy. Wyniki: Dawka minimalna w obrębie przerzutów do trzonów kręgów zawierała się przedziale od 3,2 Gy dla promieniowania g 60Co do 5,6 Gy dla fotonów 20 MV. Zastosowanie fotonów 20 MV pozwoliło na uzyskanie 85 proc. i 92 proc. poprawnych planów leczenia odpowiednio dla głębokości referencyjnej 3 cm i 5 cm. Normalizacja dawki na głębokości 5 cm umożliwiła zaplanowanie 51 proc. poprawnych planów dla fotonów 6 MV i 22 proc. dla promieniowania g 60Co. Natomiast normalizacja dawki na głębokości maksymalnej mocy dawki spowodowała, że nie uzyskano w przypadkach fotonów X 6 MV i promieniowania g 60Co możliwego do zaakceptowania rozkładu dawki. Największa dawka w tkankach zdrowych wyniosła 8,4 Gy dla fotonów 20 MV, 9,5 Gy dla fotonów 6 MV i 10,5 Gy dla promieniowania g 60Co. Wnioski: Otrzymane wyniki pozwalają na sformułowanie wniosków, że możliwe do zaakceptowania plany leczenia uzyskano tylko dla fotonów 20 MV oraz istnieje konieczność indywidualnego planowania leczenia u chorych z przerzutami do kości.