Możliwości leczenia uzupełniającego w raku okrężnicy - Stec, Rafał; Bodnar, Lubomir; Szczylik, Cezary (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2009)
Rocznie rozpoznaje się prawie milion nowych zachorowań na raka jelita grubego i jest on przyczyną ok. pół miliona zgonów. W Polsce każdego roku stwierdza się ok. 13 tys. nowych zachorowań. Corocznie na całym świecie do leczenia uzupełniającego kwalifikuje się blisko 230 tys. chorych na raka jelita grubego. Zwiększenie zachorowalności na raka jelita grubego obserwuje się z wiekiem, począwszy od 40. roku życia, natomiast gwałtowny wzrost zachorowań następuje od 50. roku życia. Po 65. roku życia notuje się 62% zachorowań u mężczyzn oraz 66% u kobiet. Liczba zgonów po 65. roku życia dotyczy 70% mężczyzn oraz 77% kobiet. Obecnie w leczeniu uzupełniającym w raku okrężnicy stosuje się: schemat LF (leukoworyna + 5-fluorouracyl), kapecytabinę, schemat FOLFOX (oksaliplatyna + 5-fluorouracyl + leukoworyna). W II stopniu zaawansowania w skali TNM decyzja odnośnie do chemioterapii uzupełniającej powinna zostać podjęta indywidualnie po analizie niekorzystnych czynników rokowniczych. Jedynym schematem, jaki można zastosować w tym stopniu zaawansowania, jest schemat LF. Na podstawie przeprowadzonych badań klinicznych optymalne wydaje się zastosowanie w III stopniu zaawansowania klinicznego schematu FOLFOX. W przypadku braku możliwości jego zastosowania można rozważyć leczenie kapecytabiną lub schematem LF.