Metody wspomagania wydolności oddechowej w okresie okołooperacyjnym - Mazurek, Monika (Pielęgniarstwo Chirurgiczne i Angiologiczne/Surgical and Vascular Nursing, 2009)
Wielu pacjentów w okresie pooperacyjnym wymaga wspomagania oddechu, począwszy od tlenoterapii biernej, np. przez maskę, poprzez intubację na własnym oddechu, wentylację przez rurkę intubacyjną przy użyciu worka ambu (na krótko), aż po respiratoroterapię. W okresie pooperacyjnym mogą się rozwinąć zaburzenia oddechowe spowodowane takimi powikłaniami, jak: • barotrauma podczas sztucznej wentylacji, • płytkie oddychanie przy współistniejącym bólu rany operacyjnej, • spadek hemoglobiny w wyniku nadmiernej utraty krwi, • późna niewydolność oddechowa po przewodowym podaniu opioidów, • aspiracja treści pokarmowej do dróg oddechowych. Wspomaganie wydolności oddechowej poprawia wentylację płuc i zapobiega powikłaniom oddechowym. Korzystny wpływ na wydolność oddechową po operacji mają regularne ćwiczenia fizyczne i oddechowe przed zabiegiem. Istnieją nowoczesne urządzenia do rehabilitacji układu oddechowego, wspomagające farmakoterapię w przewlekłych schorzeniach układu oddechowego i w okresie okołooperacyjnym. Do metod wspomagania wydolności oddechowej zalicza się: • profilaktykę zwiększania pojemności płuc – ćwiczenia ogólnousprawniające i oddechowe, • fizykoterapię klatki piersiowej – oklepywanie, • masaż wibracyjny, • drenaż ułożeniowy, • tlenoterapię.