Współczesne zasady leczenia zawału serca - Jankowski, Piotr; Brzozowska-Kiszka, Małgorzata (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2009)
Podstawową zasadą w leczeniu pacjenta z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) z uniesieniem odcinka ST jest jak najszybsze zastosowanie leczenia reperfuzyjnego, przy czym wyniki angioplastyki wieńcowej są generalnie lepsze w porównaniu z leczeniem fibrynolitycznym. Optymalnie, chorego należy przewieźć do szpitala, w którym istnieje możliwość wykonania koronarografii w trybie natychmiastowym. Transport chorego do szpitala, w którym nie ma takiej możliwości, a dopiero potem do szpitala, gdzie można wykonać koronarografię i angioplastykę, jest niepotrzebną stratą czasu i poważnie obciąża rokowanie pacjenta. Leczenie farmakologiczne zawału serca rozpoczyna się już w fazie przedszpitalnej (leki przeciwpłytkowe, morfina, nitrat) i kontynuuje w szpitalu, dołączając lek beta-adrenolityczny, inhibitor enzymu konwertującego i statynę. Rokowanie długoterminowe w dużym stopniu zależy od prawidłowej kontroli czynników ryzyka. W ostatnich latach leczenie pacjentów z OZW bez uniesienia odcinka ST stopniowo upodabnia się do leczenia pacjentów z OZW z uniesieniem odcinka ST. Obecnie najważniejsze różnice to: brak wskazań do leczenia fibrynolitycznego oraz dłuższe akceptowalne opóźnienie wykonania koronarografii w większości przypadków OZW bez uniesienia odcinka ST.