Rola radioterapii w leczeniu przerzutów do mózgu - Niwińska, Anna; Pogoda, Katarzyna (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2009)
Wydłużenie przeżycia chorych leczonych z powodu chorób nowotworowych oraz wzrost dostępności technik obrazowania ośrodkowego układu nerwowego doprowadziły do zwiększenia wykrywalności przerzutów do mózgu. Najczęściej stwierdza się je w raku płuca (50%), piersi (15–20%), czerniaku (10–15%), raku z nieznanego ogniska pierwotnego (10–15%), raku jelita grubego i nerki. Rokowanie u chorych z przerzutami do mózgu zależy od stanu sprawności, stanu neurologicznego, wieku, liczby przerzutów w mózgu, opanowania ogniska pierwotnego oraz liczby i lokalizacji przerzutów pozaczaszkowych. O przeżyciu chorych decyduje także właściwy dobór leczenia miejscowego i systemowego – obecnie zbyt często stosuje się leczenie suboptymalne, co w części przypadków pozbawia chorych szans na dłuższe przeżycie. Najbardziej użytecznym sposobem doboru właściwego leczenia u chorych z nowo rozpoznanymi przerzutami do mózgu jest kwalifikacja do klasy prognostycznej RPA RTOG. W pracy przedstawiono rolę napromieniania całego mózgowia, radioterapii stereotaktycznej i profilaktycznego napromieniania mózgu z uwzględnieniem wskazań i skuteczności poszczególnych metod leczenia w różnych nowotworach.