BADANIA KLINICZNE I DOŚWIADCZALNE W CHOROBACH SERCA, PŁUC I NACZYŃBezkomórkowe rusztowania biologiczne wykorzystywane w tworzeniu bioprotez zastawek serca – efektywność wybranych metod acellularyzacji tkanek - Wilczek, Piotr; Barańska, Anna; Kubin, Barbara; Zembala, Marian (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2009)
Wstęp: Inżynieria tkankowa jest dziedziną wiedzy pomocną w opracowywaniu koncepcji nowego typu bioprotez zastawek serca. Jednym z kluczowych zagadnień związanych z tworzeniem bioprotez biologicznych w oparciu o techniki inżynierii tkankowej jest optymalizacja metody otrzymywania bezkomórkowych rusztowań tkankowych, na których hodowane są komórki autologiczne. Właściwe przygotowanie rusztowania komórkowego wydaje się niezwykle istotne, ponieważ rusztowanie to pełni istotną funkcję mechaniczną oraz uczestniczy w przekazywaniu sygnałów komórkowych. Cel pracy: Celem pracy było porównanie efektywności różnych metod acellularyzacji zastawek serca oraz ocena zakresu zmian morfologicznych tkanek dla określenia ich przydatności w zastosowaniach związanych z inżynierią tkankową zastawek serca. Materiał i metody: Materiał do badań, który stanowiły zastawki płucne, podzielono na cztery grupy: 1) cykliczne zamrażanie i rozmrażanie, 2) 12-godzinna inkubacja w roztworze NaCl, a następnie inkubacja w r-r SDS (ang. sodium dodecyl sulphate), 3) 48-godzinna inkubacja w r-r Trypsyna/EDTA, 4) 48-godzinna inkubacja w roztworze Trypsyna/EDTA w połączeniu z inkubacją w r-r SDS. Efektywność acellularyzacji oceniano z użyciem techniki mikroskopii świetlnej. Po procesie acellularyzacji oceniano również zdolność wzrostu komórek na acellularnym rusztowaniu tkankowym. Wyniki: Całkowite usunięcie komórek wraz z zachowanym prawidłowym obrazem macierzy zewnątrzkomórkowej zaobserwowano dla tkanek inkubowanych w r-r Trypsyna/EDTA, w połączeniu z inkubacją w r-r SDS – grupa 4. W grupie tej nahodowane na acellularne rusztowanie komórki tworzyły dobrze zintegrowaną monowarstwę na jej powierzchni. Wnioski: Właściwie prowadzony proces acellularyzacji tkanek wydaje się kluczowym dla uzyskania rusztowania biologicznego, mogącego być skutecznie wykorzystanym w procesie tworzenia bioprotez zastawek serca. Optymalizacja metody acellularyzacji pozwala na zminimalizowanie uszkodzeń w obrębie macierzy zewnątrzkomórkowej, co przyczynia się do utrzymania prawidłowych cech biomechanicznych tkanki oraz zapewnia właściwą komunikację mikromechaniczną pomiędzy komórkami a elementami białek macierzy zewnątrzkomórkowej.