Biochemioterapia przerzutowego czerniaka skóry – doświadczenia kliniczne i analiza perspektyw - Żołnierek, Jakub; Paprocka-Langiewicz, Joanna; Leśniewski-Kmak, Krzysztof; Langiewicz, Przemysław; Sarosiek, Tomasz; Pawlak, Wojciech (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Przerzutowy czerniak skóry, z uwagi na oporność na klasyczną chemioterapię, jest wciąż poważnym wyzwaniem dla współczesnej onkologii. W niniejszej pracy przedstawiono analizę oceny dotychczasowych wyników leczenia tego nowotworu z użyciem skojarzenia typowej chemioterapii z cytokinami (biochemioterapia), zarówno na podstawie doświadczeń własnych, jak i literatury medycznej. Podjęto także próbę oceny rzeczywistych wskazań do zastosowania tej metody leczenia oraz pokazano przykłady nowych kierunków w dziedzinie diagnostyki i skojarzonego leczenia czerniaka. Pomiędzy grudniem 1996 r. a marcem 2003 r. w Klinice Onkologii CSK WIM w Warszawie u 39 chorych z przerzutowym czerniakiem skóry zastosowano chemioterapię CVD (dakarbazyna 800 mg/m2 dzień 1., cisplatyna 20 mg/m2 dzień 1.–4. i vinblastyna 1,6 mg/m2 dzień 4. i 5.) podawaną dożylnie, skojarzoną z interleukiną-2 (9 mln j./m2 dzień 1.–4.) i interferonem alfa (5 mln j./m2 dzień 1.–5.) podawanymi podskórnie (BIO). Zaplanowano podanie 3 kursów chemioterapii CVD (dni 1.–5., 22.–26., 43.–47.) oraz 3 kursów BIO (dni 6.–10., 17.–21., 27.–31.) w schemacie sekwencyjnym. Średni wiek wynosił 44 lata (22–62). U 10 (26 proc.) chorych przed rozpoczęciem leczenia wykonano usunięcie ognisk przerzutowych (NED w chwili rozpoczęcia leczenia), 20 (51 proc.) chorych miało przerzuty wyłącznie w płucach, węzłach chłonnych i tkankach miękkich. Toksyczność wg WHO oceniano u chorych, którzy otrzymali przynajmniej jeden kurs chemioterapii CVD i immunoterapii BIO (39 chorych – 100 proc.), ocenę odpowiedzi u 25 chorych z mierzalną chorobą przed rozpoczęciem leczenia, czas do progresji choroby (TTP), okres wolny od choroby (PFS) oraz czas przeżycia całkowitego (OS) u 34. Toksyczność pozahematologiczna w 3. i 4. stopniu wg WHO wystąpiła sporadycznie: gorączka u 7 chorych (17,7 proc.), nudności i wymioty u 3 (7,7 proc.), wyniszczenie u 3 (7,7 proc.), flu-like syndrom u 3 (7,7 proc.). Neutropenię w 3. lub 4. stopniu stwierdzono u 9 chorych (23,1 proc.), trombocytopenię u 5 (12,8 proc.), oraz niedokrwistość u 3 (7,7 proc.). Uzyskano całkowitą remisję choroby (CR) u 6 chorych (24 proc.), a częściową (PR) u kolejnych 8 (32 proc.). Mediana TTP wyniosła 6,5 mies. (2–49), PFS 7 mies. (2–49), a mediana OS 11,5 mies. (5–64).