Oksaliplatyna – właściwości farmakologiczne i zastosowanie kliniczne - Paluszewska, Monika (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Oksaliplatyna jest nową pochodną platyny trzeciej generacji z obecnością grupy 1,2-diaminocykloheksanowej (DACH), która hamuje replikację DNA poprzez tworzenie krzyżowych wiązań w obrębie DNA. Badania in vitro z użyciem różnych linii komórkowych potwierdziły skuteczność przeciwnowotworową oksaliplatyny, również w przypadkach stwierdzanej oporności na cisplatynę i karboplatynę. Skuteczność leczenia oksaliplatyną w monoterapii i w skojarzeniu z innymi lekami oceniano w badaniach klinicznych u chorych z zaawansowanym rakiem jelita grubego. W leczeniu pierwszej linii oksaliplatyna w połączeniu z 5-fluorouracylem/kwasem folinowym umożliwia uzyskanie większego odsetka odpowiedzi i wydłużenie czasu wolnego od progresji u tych chorych. Ponadto u pacjentów z rakiem jajnika, wcześniej leczonych cisplatyną, oksaliplatyna jest podobnie skuteczna jak paklitaksel. Obiecujące wstępne wyniki uzyskano również u chorych z innymi nowotworami, np. chłoniakami nieziarniczymi, rakiem trzustki, rakiem piersi. Najczęstsze objawy niepożądane występujące w czasie leczenia oksaliplatyną dotyczą układu nerwowego, krwiotwórczego i przewodu pokarmowego. Stałym objawem ubocznym oksaliplatyny jest obwodowa polineuropatia czuciowa, manifestująca się parestezjami i dyzestezjami w obrębie kończyn, wywoływana lub nasilana ekspozycją na zimno. Ma charakter kumulacyjny, zależny od dawki, ale jest w większości przypadków odwracalna w ciągu kilku miesięcy po zaprzestaniu leczenia. W odróżnieniu od cisplatyny, oksaliplatyna nie wykazuje działania nefro- i ototoksycznego.