Ocena stanu odżywienia pacjentów hospitalizowanych w Katedrze i Klinice Chirurgii Ogólnej na podstawie formularza NRS 2002 - Tojek, Krzysztof; Frasz, Jacek; Szewczyk, Maria T.; Banaszkiewicz, Zbigniew; Jawień, Arkadiusz (Pielęgniarstwo Chirurgiczne i Angiologiczne/Surgical and Vascular Nursing, 2009)
Wstęp: Celem oceny żywieniowej jest określenie aktualnego stanu odżywienia i zapotrzebowania na substancje odżywcze oraz ocena ryzyka związanego z zaburzeniami tego stanu. Jej wynik powinien stanowić integralną część historii choroby oraz modyfikować, o ile to konieczne, planowane leczenie. Cel pracy: Ocena stanu odżywienia na podstawie formularza NRS 2002 oraz analiza istniejących korelacji pomiędzy stanem odżywienia chorego a wiekiem, wskaźnikiem masy ciała (body mass index – BMI), chorobą zasadniczą i chorobami współistniejącymi oraz przebiegiem leczenia. Materiał i metody: Grupę badaną stanowiło 103 kolejnych chorych hospitalizowanych w Klinice Chirurgii Ogólnej, których poddano przesiewowej ocenie stanu odżywienia, uwzględniając wiek i płeć, dane z wywiadu dotyczące utraty masy ciała, BMI, chorobę zasadniczą i choroby współistniejące. Wyniki: Występowanie niedożywienia zaobserwowano u 1/3 chorych. Wśród chorych niedożywionych najczęściej występują choroby naczyniowe (47%) i nowotwory przewodu pokarmowego (22%). Co drugi chory przyjęty w trybie ostrym i co trzeci w planowym wykazywał objawy niedożywienia. Średni wiek chorych niedożywionych wynosił 68 lat, niewymagających leczenia żywieniowego zaś 54 lata. Długość hospitalizacji niedożywionych jest dwukrotnie dłuższa niż osób niewymagających leczenia żywieniowego. Powikłania wśród niedożywionych wystąpiły u 30% chorych, a wśród niewymagających leczenia żywieniowego u 10% chorych. Odsetki chorób współistniejących, takich jak cukrzyca, układu krążenia, są wyższe wśród chorych niedożywionych. Wnioski: 1. Chorzy przyjmowani do leczenia powinni być poddani przesiewowej ocenie stanu odżywienia. 2. Zwiększone ryzyko niedożywienia występuje częściej u osób starszych oraz hospitalizowanych w trybie tzw. pilnym. 3. Niedożywienie wydłuża czas hospitalizacji, wpływając na efekt terapeutyczny w aspekcie biologicznym i psychicznym. 4. Niedożywienie zwiększa częstotliwość występowania powikłań, powodując tym samym wzrost kosztów leczenia.