Osteoporoza – częsty problem kobiety po menopauzie - Suzin, Jacek; Szubert, Maria; Kowalczyk-Amico, Katarzyna (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2009)
Osteoporoza jest układową chorobą szkieletu cechującą się zmniejszoną wytrzymałością kości, zwiększonym ryzykiem wystąpienia złamań oraz wieloletnim przebiegiem. Podział osteoporozy na pierwotną oraz wtórną uwzględnia najważniejsze czynniki ryzyka: wiek i płeć żeńską, mające znaczenie w osteoporozie pierwotnej, choroby ogólnoustrojowe oraz stosowane leki – będące przyczynami osteoporozy wtórnej. Zmniejszenie stężenia estrogenów we krwi jako naturalna konsekwencja menopauzy jest głównym czynnikiem warunkującym większe ryzyko wystąpienia złamań w populacji kobiet w stosunku do populacji mężczyzn po 50. roku życia. Przedłużone okresy hipoestrogenizmu w życiu kobiety także powodują utratę gęstości mineralnej kości. Celem leczenia osteoporozy jest zapobieganie złamaniom. Terapię należy dobierać indywidualnie, w zależności od wieku chorego i oszacowanego bezwzględnego ryzyka wystąpienia złamań. Do wyboru są preparaty z grupy leków hamujących resorpcję kości, leki anaboliczne oraz o mieszanym mechanizmie działania. Choć hormonalna terapia zastępcza, stanowiąca celowane leczenie uporczywych objawów wypadowych, ma niebagatelny wpływ na profilaktykę złamań niskoenergetycznych, nie powinna stanowić leczenia pierwszego rzutu w osteoporozie. Suplementacja wapnia, witaminy D oraz zalecenie aktywności fizycznej zmniejszają bezwzględne ryzyko wystąpienia złamań i poprawiają jakość życia kobiet po menopauzie.