Chemioterapia doustna - Magoń, Małgorzata; Wiktor Jędrzejczak, Wiesław (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Rozwój zastosowań leków przeciwnowotworowych był zazwyczaj skoncentrowany bardziej na preparatach dożylnych niż doustnych. Było to związane z lepszą kontrolą dawki, konieczną podczas intensywnego leczenia przeciwnowotworowego. Zabezpieczało także przed samodzielną zmianą dawkowania przez chorego i przedawkowaniem silnie działającej substancji. Jednakże jest wiele nowotworów, w których intensyfikacja dawki nie zwiększyła skuteczności i w tych sytuacjach chemioterapia doustna oferuje lepszą jakość życia pacjentów. Zwiększyła się też znacznie świadomość pacjentów. Istnieje również potrzeba paliatywnego stosowania chemioterapii nie w celu przedłużenia życia, ale w celu zmniejszenia objawów uciskowych nowotworu. W tych wszystkich sytuacjach doustne stosowanie leków cytostatycznych pozwala przenieść tę fazę leczenia poza szpital, co czyni ją ogólnie tańszą oraz ułatwiającą życie choremu. Obecnie jest w Polsce dostępnych kilkanaście doustnych cytostatyków, które należą do większości głównych grup tych leków, tj. są to związki alkilujące (cyklofosfamid, busulfan, chlorambucil, melfalan, temozolomid, lomustyna), antymetabolity (metotreksat, merkaptopuryna, tioguanina, kapecytabina, fludarabina, kladrybina), alkaloidy roślinne (etopozyd), antybiotyki antracyklinowe (idarubicyna), inhibitory topoizomerazy (topotecan). Umożliwia to nie tylko doustną chemioterapię jednolekową, ale także chemioterapię skojarzoną. Oprócz cytostatyków również hormonalne leki przeciwnowotworowe mają często postać doustną i wreszcie taką postać mają niektóre leki przeciwnowotworowe z grupy inhibitorów produktów onkogenów, np. imatinib. W artykule przypomniano dostępne od lat doustne cytostatyki oraz omówiono ostatnio wprowadzone preparaty, takie jak kapecytabina, temozolomid i topotecan.