Przyczyny niepowodzeń leczenia chorych na raka trzonu macicy poddanych pooperacyjnej radioterapii - Spych, Michał; Gottwald, Leszek; Jesień-Lewandowicz, Emilia; Chałubińska, Justyna; Sobotkowski, Janusz; Fijuth, Jacek (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2010)
Wstęp: Leczeniem z wyboru chorych na raka trzonu macicy we wczesnych stopniach zaawansowania klinicznego jest zabieg chirurgiczny. W leczeniu uzupełniającym standardowo stosuje się radioterapię (teleterapię i brachyterapię). W przypadku wystąpienia wznowy leczenie ratunkowe często bywa nieskuteczne, co wiąże się z wysokim odsetkiem śmiertelności w tej grupie chorych. Cel pracy: Ocena przyczyn niepowodzeń u chorych na raka trzonu macicy poddanych uzupełniającej radioterapii. Materiał i metody: Do badania włączono 28 chorych w wieku 49–84 lat, u których w latach 2002–2004 zastosowano pooperacyjną radioterapię i u których w okresie 5 lat od zakończenia leczenia doszło do wznowy procesu nowotworowego. Wyniki: W analizowanej grupie chorych dwu- i czteroletnie przeżycie wolne od choroby wynosiło odpowiednio 41% i 11%. Dwu- i pięcioletnie przeżycie ogólne wynosiło 67% i 13%. Niepowodzenia miejscowe i regionalne wystąpiły u 5 (17,7%) chorych. Przerzuty odległe wykryto u 15 pacjentek (63,6%). W 8 przypadkach (28,6%) przerzuty odległe wystąpiły synchronicznie ze wznową miejscową. Żadna z metod leczenia po nawrocie nie wydłużała w sposób istotny przeżycia chorych (p = 0,82). Wiek pacjentek był jedynym czynnikiem rokowniczym wpływającym w sposób istotny na czas wolny od choroby. Wpływ na czas przeżycia ogólnego wykazano natomiast dla zmiennej czasu wznowy procesu nowotworowego. W grupie pacjentek, u których wznowa ujawniła się do 6 mies. od zakończenia leczenia, czas przeżycia ogólnego był znamiennie krótszy (p = 0,001). Wnioski: Przerzuty odległe są główną przyczyną niepowodzeń leczenia skojarzonego chorych na endometrioidalnego raka trzonu macicy. Żadna z metod leczenia po nawrocie w badanej grupie nie wydłużała w sposób istotny przeżycia chorych. Krótszy czas do wystąpienia wznowy miejscowej jest niekorzystnym czynnikiem rokowniczym w odniesieniu do przeżycia ogólnego.