Rodzinna transmisja Helicobacter pylori z wykorzystaniem typowania molekularnego - Szaflarska-Popławska, Anna; Popławski, Cezary; Parzęcka, Monika; Studzińska-Czyszka, Anna; Czerwionka-Szaflarska, Mieczysława; Tretyn, Andrzej (Gastroenterology Review/Przegląd Gastroenterologiczny, 2010)
Wstęp: Rozprzestrzenianie się zakażenia Helicobacter pylori jest nadal przedmiotem badań. W krajach rozwiniętych najważniejszą drogą zakażenia okazuje się transmisja rodzinna. Cel: Ocena transmisji wewnątrzrodzinnej na podstawie typowania genetycznego szczepów H. pylori izolowanych od członków rodziny. Materiał i metody: Do badania zakwalifikowano łącznie 55 członków pochodzących z 22 rodzin, u których rozpoznano zapalenie błony śluzowej żołądka związane z zakażeniem H. pylori. Materiał genetyczny bakterii izolowano z wycinków błony śluzowej żołądka przy użyciu zestawu NucleoSpin®Tissue (Macherey-Nagel). Podczas analizy szczepów tej bakterii polimerazowej reakcji łańcuchowej poddano geny: glmM, cagA, cagE, iceA, oraz wykonano reakcje multiplex PCR dla vacA (s1/s2 + m1/m 2 ). Wyniki: Zapalenie błony śluzowej żołądka wywołane zakażeniem H. pylori rozpoznano u 55 członków 22 rodzin, w tym u 13 matek, 11 ojców i 30 potomstwa. Wiek rodziców mieścił się w granicach 31–54 lat (średnia wieku 39,1 roku), a potomstwa 4–26 lat (średnia wieku 11,9 roku). Zgodność typów genetycznych H. pylori stwierdzono tylko w 18 spośród 44 par osób będących członkami tej samej rodziny (40,9%). Najczęściej zakażenie tym samym typem genetycznym H. pylori wykazano w parach matka–dziecko (70,6%). Tylko jedna z 7 par małżeńskich była zakażona tym samym typem genetycznym bakterii (14,3%). Podobnie rzadko obserwowano zakażenie tym samym typem H. pylori między ojcem a jego dzieckiem (27,3%), a także wśród rodzeństwa (22,2%). Wśród 11 rodzin z 3 osobami zakażonymi H. pylori tylko w 3 rodzinach wszyscy członkowie rodziny uczestniczący w badaniu (2-krotnie matka i 2 dzieci, w 1 matka–ojciec–syn) byli zakażeni tym samym typem genetycznym bakterii. W grupie 55 zakażonych H. pylori członków rodziny obecność genu cagA stwierdzono u 45 z nich (81,8%), genu cagE – u 13 (23,6%), genu iceA – u 7 (12,7%), genu vacAs – u 17 (30,9%), a genu vasAm – u 7 (12,7%). Wnioski: 1) Typowanie genetyczne szczepów H. pylori izolowanych od członków rodziny potwierdza istotną rolę matki w transmisji zakażenia dzieciom. 2) Zakażenia innych członków rodziny, zwłaszcza współ-małżonków, wydają się mieć mniejsze znaczenie w przekazywaniu zakażenia.