Perspektywy zastosowania inhibitorów angiogenezy w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca - Szostakiewicz, Barbara; Jassem, Jacek; Dziadziuszko, Rafał (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Rak płuca jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym w Polsce. Dotychczasowe wyniki leczenia tego nowotworu są wysoce niezadowalające i nie uległy poprawie, pomimo rozwoju technik chirurgicznych i anestezjologicznych oraz zastosowania terapii skojarzonej. Istotną rolę w rozwoju nowotworów i tworzeniu przerzutów odgrywa wieloetapowy proces tworzenia własnej sieci naczyń krwionośnych guza (neoangiogenezy). W doświadczalnych modelach nowotworów zahamowanie tego procesu może prowadzić do stabilizacji lub regresji guza. W fazie badań przedklinicznych i klinicznych znajdują się obecnie następujące grupy leków hamujących proces angiogenezy: inhibitory naczyniowo-śródbłonkowego czynnika wzrostu (VEGF), antagoniści receptorów VEGF, inhibitory metaloproteinaz macierzy, endogenne inhibitory angiogenezy, antagoniści integryn, angiozymy oraz squalamina. Efekt hamowania procesu angiogenezy nowotworowej wykazano również dla wielu tradycyjnie stosowanych cytostatyków. Celem pracy jest skrótowe omówienie inhibitorów angiogenezy, których znaczenie terapeutyczne jest przedmiotem wielu obecnie prowadzonych badań. Jak dotąd nie wykazano jednoznacznie korzyści klinicznej ze stosowania żadnego z przedstawionych w niniejszej pracy leków w terapii niedrobnokomórkowego raka płuca. Poprawa czasu przeżycia chorych na zaawansowanego raka jelita grubego, wykazana w niedawno ukończonym badaniu klinicznym z zastosowaniem przeciwciała przeciwko VEGF [50] stwarza jednak nadzieję, że korzyść ta może również dotyczyć niedrobnokomórkowego raka płuca. Leki z tej grupy posiadają szereg nietypowych dla klasycznych cytostatyków działań niepożądanych, które powinny być brane pod uwagę przy projektowaniu i nadzorowaniu badań klinicznych oceniających skuteczność inhibitorów angiogenezy.