Rola kwasu zoledronowego w leczeniu nowotworów złośliwych - Wawrocka-Pawlak, Marlena; Z. Pawlak, Wojciech (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Przerzuty do kości oraz hiperkalcemia są najczęściej występującymi manifestacjami klinicznymi w zakresie układu kostnego w przebiegu choroby nowotworowej. Ponieważ zwiększony obrót tkanki kostnej odgrywa kluczową rolę w destrukcji kości w przebiegu choroby nowotworowej, to zastosowanie leków hamujących czynność osteoklastów może być bardzo przydatne w hamowaniu rozwoju przerzutów i zapobieganiu rozwojowi powikłań. Takimi lekami są dwufosfoniany. Kwas zoledronowy jest dwufosfonianem III generacji. W badaniach przedklinicznych kwas zoledronowy wykazywał wyższość nad innymi dwufosfonianami w zakresie hamowania osteolizy i redukcji hiperkalcemii. Ponadto kwas zoledronowy wykazuje bezpośrednie działanie przeciwnowotworowe. W badaniach klinicznych wykazano wyższość kwasu zoledronowego nad pamidronianem w zakresie normalizacji stężenia wapnia u chorych z hiperkalcemią indukowaną przez nowotwór. Kwas zoledronowy jest co najmniej tak samo efektywny, jak pamidronian w leczeniu przerzutów osteolitycznych. Jednakże kwas zoledronowy jest pierwszym dwufosfonianem, którego skuteczność została udowodniona w randomizowanych prospektywnych badaniach klinicznych u chorych z przerzutami do kości w przebiegu raka prostaty, raka nerki i niedrobnokomórkowego raka płuca. Opierając się na wynikach badań doświadczalnych i klinicznych należy przyjąć, że kwas zoledronowy staje się lekiem standardowym w hiperkalcemii indukowanej przez nowotwór oraz w przerzutach nowotworowych do kości.