Niesteroidowe leki przeciwzapalne – potencjalne zagrożenia i korzyści dla przewodu pokarmowego dystalnie do więzadła Treitza - Kasztelan-Szczerbińska, Beata; Słomka, Maria; Celiński, Krzysztof; Cichoż-Lach, Halina (Gastroenterology Review/Przegląd Gastroenterologiczny, 2010)
Toksyczność niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) w stosunku do górnego odcinka przewodu pokarmowego jest dobrze udokumentowana. Mogą one jednak powodować uszkodzenia również dystalnie do dwunastnicy – w jelicie cienkim oraz grubym i/lub w innych narządach układu trawiennego. Niesteroidowe leki przeciwzapalne wywołują perforacje, owrzodzenia i przewężenia jelita cienkiego, które wymagają leczenia operacyjnego, oraz stan zapalny z utratą krwi i białka, zwany enteropatią. Mogą zaostrzyć objawy podstawowej choroby jelita grubego (np. wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, choroby uchyłkowej), wtórnie wzmagać aktywność choroby nieaktywnej lub indukować pierwotny epizod nieswoistych zapalnych chorób jelit, z szybkim ustępowaniem objawów po odstawieniu leku. Sugeruje się ich udział w rozwoju mikroskopowego zapalenia jelita grubego. W praktyce klinicznej toksyczność NLPZ w jelicie cienkim i grubym rozpoznaje się coraz częściej ze względu na coraz powszechniejszą dostępność procedur endoskopowych. Uszkodzenie wątroby jest rzadkim, lecz potencjalnie śmiertelnym powikłaniem. Może się ono pojawić po użyciu każdego NLPZ, ale najczęściej problem ten wywołują diklofenak i sulindak. Niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą brać udział w ostrym stłuszczeniu wątroby u kobiet w ciąży. Ich hepatotoksyczność jest prawdopodobnie reakcją idiosynkrazji w wyniku odpowiedzi immunologicznej lub zaburzeń metabolicznych. Najważniejsze korzyści z terapii NLPZ wykazały raporty o możliwej profilatyce, opóźnieniu lub regresji rozwoju raka w jelicie grubym, przełyku, żołądku, a także raka piersi, płuc, gruczołu krokowego i skóry. Mimo tych doniesień nie sformułowano dotychczas rekomendacji dla profilaktyki i leczenia NLPZ w przebiegu żadnego z tych nowotworów. Stosunek ryzyka do korzyści wynikający z takiego leczenia musi zostać oszacowany w badaniach w odpowiednich grupach chorych.