Kardiochirurgia dorosłychCzy nadal operujemy takich samych chorych ze śluzakami serca? Trzydziestoletnie doświadczenie jednego ośrodka kardiochirurgicznego - Perek, Bartłomiej; Misterski, Marcin; Stefaniak, Sebastian; Sarnowski, Wojciech; Stachowiak, Wojciech; Buczkowski, Piotr; Ligowski, Marcin; Jemielity, Marek (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2010)
Cel pracy: Analiza profilu klinicznego chorych operowanych z powodu śluzaka serca w okresie 30 lat w jednym ośrodku kardiochirurgicznym. Materiał i metody : Badaniem objęto 64 chorych (42 kobiety i 22 mężczyzn) w wieku 51,4 ±15,0 lat operowanych z powodu śluzaka serca. Chorych retrospektywnie podzielono na trzy grupy: A – pacjenci operowani w latach 1981–2000 (n = 23), B – w latach 2001–2006 (n = 21) oraz C – między 2007 a 2009 r. (n = 20). Analizowano wiek, dominujący objaw choroby zasadniczej, czas, jaki upłynął od jego wystąpienia do rozpoznania, wydolność układu krążenia, współistnienie chorób dodatkowych. Wyniki : Chorzy operowani w latach 1981–2000 byli istotnie młodsi (p < 0,001) (44,7 ±13,5 roku) od leczonych w latach późniejszych (55,2 ±12,4 i 63,7 ±12,9 roku, odpowiednio w grupie B i C). W grupie A przed operacją ponad 60% chorych znajdowało się w klasie III lub IV wg NYHA, podczas gdy w grupie C jedynie 25%. W grupie A czas od początku objawów do rozpoznania wynosił średnio 75 ±18 dni, w grupie B 56 ±16 dni, a w grupie C jedynie 23 ±7 dni (p < 0,001). U nikogo w grupie A nie było konieczności rewaskularyzacji chirurgicznej mięśnia sercowego, podczas gdy w grupie C w 4 przypadkach (20%) była ona konieczna. Wnioski: Analiza retrospektywna grupy chorych z łagodnym guzem serca ujawniła, że obecnie pacjenci operowani z powodu śluzaka serca są osobami starszymi, z większą liczbą schorzeń współistniejących. W ostatnich latach znacznie skrócił się czas od wystąpienia objawów do operacji.