Strategia zachowawcza w leczeniu ostrego zespołu wieńcowego bez uniesienia odcinka ST - Zalewski, Jarosław; Nycz, Krzysztof; Przewłocki, Tadeusz; Andres, Marek; Durak, Monika; Lech, Piotr; Pieniążek, Piotr; Żmudka, Krzysztof (Advances in Interventional Cardiology/Postępy w Kardiologii Interwencyjnej, 2010)
Wstęp : Wyniki leczenia pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym bez uniesienia odcinka ST (NSTACS) niezakwalifikowanych do leczenia inwazyjnego (InvS) nie są dobrze poznane. Cel : Ocena wczesnego wyniku klinicznego strategii zachowawczej (ConS) zastosowanej w nieselekcjonowanej grupie pacjentów z NSTACS. Materiał i metody : Retrospektywnie przeanalizowano 526 pacjentów z NSTACS. Spośród tej grupy 335 (63.7%) pacjentów zostało pierwotnie zakwalifikowanych do ConS, pozostałych 191 (36.3%) poddano InvS. Wyniki : Głównymi czynnikami wykluczającymi z InvS w grupie pacjentów z NSTACS były: stopień ryzyka wg skali TIMI  4 (88,0%), brak zgody pacjenta na interwencję (3,9%) i obrzęk płuc (3,0%). Przy przyjęciu 11 (5,8%) pacjentów poddanych InvS prezentowało objawy wstrząsu kardiogennego. Śmiertelność 30-dniowa wśród pacjentów z NSTACS w grupach ConS i InvS wyniosła odpowiednio 6,0% i 10,5% (p = 0,061), a wśród chorych bez wstrząsu kardiogennego poddanych InvS 7,9% (p = 0,40 vs ConS). Podczas hospitalizacji u 27 (8,1%) pacjentów poddanych ConS i 7 (3,7%) leczonych inwazyjnie rozwinęły się objawy niewydolności serca (klasa 2–4 wg Killipa) (p = 0,049). W grupie pacjentów poddanych InvS objawy wstrząsu kardiogennego przy przyjęciu (OR 49,5, 95% CI 125–234,2, p < 0,0001), a w grupie pacjentów poddanych ConS objawy niewydolności serca podczas hospitalizacji (OR 27,4, 95% CI 4,8–155,2, p = 0,003) w sposób niezależny determinowały 30-dniową śmiertelność (c-statystyka 0.70). Wnioski : Najczęstszą przyczyną dyskwalifikacji pacjentów z NSTACS jako kandydatów do leczenia inwazyjnego było wyjściowo oszacowane niskie ryzyko powikłań, a zastosowane kryteria kwalifikacji wiązały się z brakiem istotnej różnicy w 30-dniowej śmiertelności wśród pacjentów poddanych obu strategiom terapeutycznym. Wystąpienie objawów niewydolności serca po kwalifikacji u pacjentów poddanych strategii zachowawczej było niezależnym czynnikiem ryzyka zgonu do 30. dnia.