Opis przypadkuTrudności diagnostyczne dotyczące pęcherzycy bujającej – opis przypadku - Karlińska, Marlena; Waszczykowska, Elżbieta; Torzecka, Jolanta Dorota (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2010)
Pęcherzyca zwykła jest śródnaskórkową dermatozą pęcherzową o podłożu autoimmunologicznym, cechującą się występowaniem w krążeniu oraz związanych in vivo autoprzeciwciał skierowanych przeciw antygenom desmosomalnym, tj. desmogleinie 1 i/lub 3. Niezwykle rzadką jej odmianą jest pęcherzyca bujająca, której częstość występowania określa się na 1–2% wszystkich przypadków [1, 2]. Prezentujemy 60-letnią pacjentkę chorującą na pęcherzycę bujającą, u której mało charakterystyczny obraz kliniczny w początkowej fazie rozwoju choroby wyraźnie opóźnił postawienie właściwej diagnozy i wdrożenie swoistego leczenia.