Leczenie nadciśnienia tętniczego w szczególnych sytuacjach klinicznych – zespół metaboliczny - Gaciong, Zbigniew; Lewandowski, Jacek (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2010)
Nadciśnienie tętnicze pozostaje najbardziej rozpowszechnionym czynnikiem ryzyka chorób układu sercowo -naczyniowego i dotyczy ok. 1/3 dorosłej populacji na świecie. Nadciśnienie często współistnieje z zespołem metabolicznym (ZM), którego rozpowszechnienie jest oceniane na ok. 20%. Według definicji, chociaż nieakceptowanej powszechnie, ZM rozpoznawany jest wtedy, gdy obecne są co najmniej trzy spośród wymienionych nieprawidłowości: powiększony obwód w pasie, małe stężenie HDL-cholesterolu, wysokie triglicerydów, glukozy i/lub nadciśnienie tętnicze. Wykazano, że chorobowość i śmiertelność sercowo-naczyniowa oraz ryzyko rozwoju cukrzycy są u osób z ZM istotnie wyższe niż w przypadku jego braku. Terapia zespołu jest złożona. U wszystkich chorych należy wprowadzić zmiany stylu życia, w tym redukcję masy ciała z niskokaloryczną dietą oraz zwiększony wysiłek fizyczny. Leczenie farmakologiczne tam, gdzie jest obecne nadciśnienie, powinno obejmować leki zmniejszające ryzyko zachorowania na cukrzycę. Stąd powinno się stosować leki hamujące układ renina–angiotensyna, takie jak inhibitory ACE i sartany, a w dalszej kolejności antagonistów wapnia lub diuretyki tiazydopodobne. Dodatkowo należy stosować leki hipoglikemizujące i hipolipemizujące. Jakkolwiek nieznane są optymalne wartości ciśnienia u chorych z ZM, to rozsądne wydaje się dążenie do wartości prawidłowych, tzn. < 140/90 mm Hg.