TORAKOCHIRURGIACzy pierwszorzutowa radioterapia może uwrażliwiać chorych z niedrobnokomórkowym rakiem płuca na erlotynib stosowany w drugiej linii leczenia? - Krawczyk, Paweł; Kowalski, Dariusz M.; Wojas-Krawczyk, Kamila; Krzakowski, Maciej; Milanowski, Janusz (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2010)
Wstęp : Erlotynib jest inhibitorem kinazy tyrozynowej EGFR (IKT-EGFR) stosowanym w leczeniu nawrotowego, zaawansowanego, niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP). Wydaje się, że wrażliwość komórek nowotworowych na działanie erlotynibu jest zależna od występowania w nich mutacji genu EGFR. Zwiększenie prawdopodobieństwa odpowiedzi na leczenie IKT-EGFR w NDRP może zależeć od aktywacji szlaku sygnałowego EGFR oraz wystąpienia mutacji genu EGFR pod wpływem wcześniejszej radioterapii. Cel pracy: Celem pracy była ocena skuteczności erlotynibu w drugiej i trzeciej linii leczenia NDRP w zależności od rodzaju pierwszej linii leczenia. Materiał i metody : 102 chorych leczonych z powodu nawrotowego NDRP za pomocą erlotynibu zostało podzielonych na dwie grupy. Grupę A stanowili pacjenci otrzymujący w pierwszej linii leczenia radioterapię i dwulekową chemioterapię opartą o związki platyny (n = 40). W grupie B znaleźli się chorzy leczeni w pierwszej linii wyłącznie dwulekową chemioterapią z udziałem związków platyny (n = 62). Skuteczność erlotynibu została oceniona za pomocą testu chi-kwa- drat, modelu regresji logistycznej Coxa i metodą Kaplana- -Meiera. Wyniki : Kontrola choroby oraz przeżycie dłuższe niż 6 mies. po zastosowaniu erlotynibu było obserwowane istotnie częściej wśród chorych z grupy A niż z grupy B (odpo- wiednio: p < 0,05 i p < 0,005). Mediana całkowitego czasu życia wynosiła 16 mies. w grupie A i tylko 5 mies. w grupie B. Prawdopodobieństwo przeżycia ocenione metodą Kaplana-Meiera było także znacznie wyższe w grupie A niż w grupie B (p < 0.005, HR = 2,179, 95% CI: 1,339–3,546). Na podstawie modelu regresji logistycznej Coxa stwierdzono, że wśród 6 istotnych czynników ryzyka skrócenia całkowitego czasu życia chorych leczonych erlotynibem brak zastosowania radioterapii w pierwszej linii leczenia znacząco zwiększa to ryzyko (p < 0,005, HR = 2,636, 95% CI: 1,385–5,015). Wnioski : Nasze obserwacje wskazują, że możliwość zastosowania radioterapii w pierwszej linii leczenia stanowi korzystny czynnik predykcyjny dla terapii erlotynibem w leczeniu drugiego lub trzeciego rzutu chorych na NDRP.