Postępy w rozpoznawaniu i leczeniu chorób obturacyjnych - Płusa, Tadeusz (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2011)
Obecnie dostępne dane kliniczne wskazują, że przewlekłe obturacyjne choroby płuc nadal stanowią problem diagnostyczny i farmakologiczny. Zespół nakładania astmy i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) jest widoczny w epidemiologicznych sprawozdaniach, które opierają się na końcowych rozpoznaniach. Dotychczas żaden fenotyp zespołu nakładania nie został opisany. Z kolei rola zapalenia w małych oskrzelach w patogenezie chorób obturacyjnych została udokumentowana i stanowi wskazanie do zastosowania ultramałych cząsteczek do kontroli zjawiska. Dane kliniczne potwierdziły przydatność łączonej terapii w kontrolowaniu bronchospazmu i zapalenia. Z tego powodu nowe generacje terapii łączonej są oceniane jako skuteczne. W nowej terapii uwzględniono preparaty 2-agonistów o przedłużonym działaniu ( ultra-long acting β2-agonists – ultra-LABA), takie jak karmoterol i indakaterol. Długo działający antagoniści antagoniści receptorów muskarynowych ( long-acting muscarinic antagonists – ultra-LAMA): aklidinium, glikopyrrolat lub LAS-35201, GSK656398, GSK233705, OrM3 i CHF 5407 znajdują się na etapie wstępnych badań klinicznych, natomiast leki z grupy muskarynowych antagonistów dla β2-agonistów ( muscarinic antagonist to β2-agonist – MABA) są w drugiej fazie badań klinicznych.