TORAKOCHIRURGIADoświadczenia jednego ośrodka klinicznego w chirurgicznym leczeniu raka płaskonabłonkowego przełyku w latach 1970–2007 - Zieliński, Jacek; Świerblewski, Maciej; Kruszewski, Wiesław J.; Jaworski, Radosław; Haponiuk, Ireneusz; Irga, Ninela; Kopacz, Andrzej; Jaśkiewicz, Janusz (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2011)
Wstęp : Rak płaskonabłonkowy przełyku (RPP) jest nowotworem złośliwym o bardzo złym rokowaniu, które spowodowane jest m.in. znacznym stopniem zaawansowania choroby w momencie jej rozpoznania. Szacuje się, że leczenie chirurgiczne, które jest podstawową metodą leczenia RPP, możliwe jest jedynie u 40% chorych. Cel pracy : Przedstawienie doświadczeń jednego ośrodka klinicznego w chirurgicznym leczeniu raka przełyku w latach 1970–2007. Materiał i metody : W latach 1970–2007 w Klinice Chirurgii Onkologicznej w Gdańsku leczono operacyjnie 815 chorych na RPP. Porównano dane kliniczno-demograficzne, metody operacyjne, wskaźniki resekcyjności guza, śmiertelność pooperacyjną, powikłania i przeżycie chorych operowanych w dwóch okresach: w latach 1970–1990 i 1991–2007. Wyniki : W pierwszym okresie wskaźnik resekcyjności chorych operowanych z powodu RPP wynosił 28,8% (122 zabiegi radykalne i 302 zabiegi paliatywne), natomiast w drugim – 42,5% (166 zabiegów radykalnych i 225 zabiegów paliatywnych; p < 0,001). Śmiertelność pooperacyjna w latach 1970–1990 wynosiła 29,2%, a w latach 1991–2007 – 4,8% (p < 0,001). Powikłania pooperacyjne występowały częściej w pierwszym analizowanym okresie. Odsetek 5-letnich przeżyć wzrósł z 7,8% osiąganych przez chorych leczonych radykalnie w latach 1970–1990 do 18,1% w latach 1991–2007. Wnioski : Poprawę wyników leczenia chorych na RPP uzyskano dzięki stworzeniu doświadczonego zespołu operacyjnego, lepszemu przygotowaniu chorych do operacji, wprowadzeniu nowych metod chirurgicznych oraz zaostrzeniu zasad kwalifikacji do zabiegu operacyjnego. Mimo to rokowanie pacjentów chorych na RPP pozostaje złe.