Histeroskopia ambulatoryjna z naukowego punktu widzenia - Endler, Margit; Bettocchi, Stefano; Baranowski, Włodzimierz (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2011)
Minihisteroskopia (histeroskopia ambulatoryjna) wykonywana bez użycia wzierników (waginoskopia) i kulociągów oraz bez konieczności analgezji jest metodą diagnostyczno-leczniczą o bardzo niskim ryzyku powikłań i może być wykonana z minimalnym dyskomfortem dla pacjentki. Rzadko wymaga znieczulenia ogólnego pacjentki. Metoda ta wykazuje niski odsetek niepowodzeń przy zachowanej wysokiej efektywności. Zakres wskazań do minihisteroskopii obejmuje nie tylko procedury diagnostyczne, w tym również stany przednowotworowe i nowotwory, ale również procedury operacyjne w zakresie zbliżonym do tradycyjnej histeroskopii wykonywanej przy użyciu „tradycyjnego” resektoskopu. W relacji do innych metod diagnostycznych (USG, SIS, badania radiologiczne, NMR) umożliwia nie tylko precyzyjną wizualizację zmian, lecz także celowane pobranie tkanek do badań mikroskopowych. Te cechy minihisteroskopii sprawiają, że zarówno w wymiarze ekonomicznym (krótki czas trwania procedury, brak konieczności znieczulenia), jak i psychologicznym (szybka diagnoza i niezwłoczne leczenie) jest metodą z wyboru w diagnostyce i leczeniu patologii jamy macicy i kanału szyjki. Pomimo swoich zalet, w porównaniu z USG, nie jest polecana, mimo sugestii pewnej grupy klinicystów, do rutynowego skriningu u pacjentek niemających objawów.