Ocena skuteczności leczenia chirurgicznego pacjentów z infekcyjnym zapaleniem wsierdzia poprzez obserwację zmian wybranych markerów stanu zapalnego w okresie pooperacyjnym - Ostrowski, Stanisław; Nowak, Dariusz; Marcinkiewicz, Anna; Kasielski, Marek; Zwoliński, Radosław; Jaszewski, Ryszard (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2011)
Wstęp : Infekcyjne zapalenie wsierdzia (IZW) pozostaje chorobą o wysokiej zapadalności i śmiertelności. Interpretacja powszechnie ocenianych w monitorowaniu leczenia markerów zapalnych pozostaje problematyczna. Białko C-reaktywne (ang. C-reactive protein – CRP) podlega wpływom wielu niespecyficznych stanów, choć jego wartość rokownicza została udowodniona przez niektórych badaczy. Leukocytoza (ang. white blood cells – WBC) czy odczyn Biernackiego (ang. erythrocyte sedimentation rate – ESR) nie wykazują tak znacznej dynamiki zmian. Natomiast prokalcytonina (ang. procalcitonin – PCT) to marker powszechnie stosowany w ocenie zaawansowania bakteriemii. Cel pracy : Ocena udziału leczenia operacyjnego w procesie zdrowienia pacjenta z IZW oraz prognostycznej wartości wybranych markerów stanu zapalnego – CRP, WBC, ESR, PCT. Materiał i metody : W ciągu 2007 i 2008 r. w Klinice Kardiochirurgii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi operowanych było 20 pacjentów z rozpoznaniem IZW. Wykonywano implantację sztucznych zastawek, zabiegi naprawcze zastawek oraz wymianę zainfekowanej sztucznej zastawki. W trakcie hospitalizacji u pacjentów oceniano wartości markerów zapalnych oraz dokonywano wnikliwych obserwacji stanu klinicznego. Wyniki: W badanej populacji tylko jeden przypadek IZW związany był ze sztuczną zastawką. W 3. dobie zaobserwowano znaczne zwiększenie markerów zapalnych, których stężenie, począwszy od tego punktu kontrolnego, zaczęło się stopniowo zmniejszać. Zanotowano istotną różnicę między wartościami przedoperacyjnymi a wartościami markerów zapalnych po 3 tygodniach od zabiegu. Wnioski: Żaden z badanych markerów stanu zapalnego nie wydawał się mieć przewagi nad pozostałymi w ocenie ryzyka pooperacyjnych komplikacji.