Ocena przepływu w tętniczych pomostach aortalno-wieńcowych w zależności od wybranej techniki operacyjnej - Maruszewski, Marcin; Hrapkowicz, Tomasz; Pacholewicz, Jerzy; Filipiak, Krzysztof; Nadziakiewicz, Paweł; Herdyńska-Wąs, Mirosława; Włoczka, Grzegorz; Zembala, Marian (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2011)
Wstęp: Ograniczeniem związanym z operacjami pomostowania aortalno-wieńcowego u chorych z chorobą niedokrwienną serca jest ryzyko wystąpienia wczesnej niedrożności wykonanego zespolenia. Śródoperacyjne badanie przepływów w wykonanych pomostach pozwala istotnie zmniejszyć ryzyko wystąpienia tego powikłania. Cel pracy: Celem badania była ocena przydatności badania przepływu w tętniczych pomostach aortalno-wieńcowych z uwzględnieniem rodzaju wykonanego zabiegu pomostowania aortalno-wieńcowego. Materiał i metody: Przedmiotem badania była retrospektywna analiza dwuletnich doświadczeń jednego ośrodka (Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu) w zakresie oceny przepływów w tętniczych pomostach aortalno-wieńcowych wykonanych przy użyciu trzech technik chirurgicznych: małoinwazyjnego pomostowania tętnic wieńcowych (ang. minimally invasive direct coronary artery bypass – MIDCAB) i pomostowania tętnic wieńcowych bez użycia krążenia pozaustrojowego (ang. off-pump coronary artery bypass – OPCAB) oraz klasycznej chirurgicznej rewaskularyzacji (ang. coronary artery bypass graft – CABG). Wczesne wyniki leczenia pacjentów, u których wykonano śródoperacyjne badanie przepływów (zakwalifikowanych do grupy A) porównano z wynikami leczenia pacjentów, u których oceny przepływów nie przeprowadzono (grupa B). Jako podstawowe parametry oceny wczesnych wyników leczenia wybrano: częstość występowania śródoperacyjnego zawału mięśnia sercowego, częstość i rodzaj wsparcia układu krążenia, długość czasu pobytu na oddziale pooperacyjnym, pobytu w szpitalu oraz śmiertelność szpitalną. Ocenę statystyczną przeprowadzono za pomocą testu t-Studenta, U Manna-Whitneya oraz χ2. Wyniki : Analizie poddano wyniki 1748 operacji CABG wykonanych w latach 2007–2008, w tym 1030 klasycznych CABG, 639 OPCAB oraz 79 MIDCAB, wydzielając grupę 253 operacji, w których wykonano pełną tętniczą rewaskularyzację mięśnia sercowego (odpowiednio: 58 CABG, 131 OPCAB, 79 MIDCAB). Częstość rozpoznawanych śródoperacyjnych zawałów mięśnia sercowego, zastosowania balonu do kontrpulsacji wewnątrz- aortalnej oraz długość pobytu na oddziale pooperacyjnym były znamiennie wyższe w grupie A. Z kolei w grupie B znamiennie częściej stosowano farmakologiczne wsparcie układu krążenia. Nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy długością okresu pobytu szpitalnego, a także pod względem częstości zgonów okołooperacyjnych u pacjentów w poszczególnych grupach. Wnioski: Na podstawie przeanalizowanych wyników ze Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu wydaje się uzasadnione przeprowadzanie śródoperacyjnego badania przepływów w pomostach aortalno-wieńcowych, zwłaszcza u pacjentów z niskimi wartościami odbioru kontrastu, naczyniami wieńcowymi o małej średnicy, rozsianych zmianach miażdżycowych, zwężeniu w naczyniach na granicy istotności, a także we wszystkich przypadkach trudności technicznych, operacji wykonywanych przez niedoświadczonych chirurgów lub u pacjentów w niestabilnym stanie hemodynamicznym.