DZIELIMY SIĘ DOŚWIADCZENIEMPęknięcie serca u pacjentów ze świeżym zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Znaczenie leczenia kardiochirurgicznego - Ptaszyńska-Kopczyńska, Katarzyna; Sobolewska, Dominika; Kożuch, Marcin; Dobrzycki, Sławomir; Sobkowicz, Bożena; Hirnle, Tomasz; J. Musiał, Włodzimierz; Kamiński, Karol (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2011)
Wstęp : Jedną z ważnych przyczyn zgonu pacjentów w ostrej fazie zawału mięśnia sercowego jest pęknięcie serca. Rozpoznania pęknięcia można dokonać na podstawie badania echokardiograficznego bądź autopsji. Metodą leczenia dającą choremu największe szanse przeżycia jest operacja kardiochirurgiczna. Cel pracy: Celem pracy było prześledzenie zmian w postępowaniu u chorych z pozawałowym pęknięciem serca na przestrzeni ostatniego dziesięciolecia oraz ocena rokowania w zależności od metody terapii. Dodatkowo przeanalizowano diagnostyczną przydatność badania echokardiograficznego. Materiał i metody: Spośród pacjentów ze świeżym zawałem serca z uniesieniem odcinka ST (ang. ST elevation myocardial infarction – STEMI) leczonych w latach 1996–2007 wyselekcjonowano 55 chorych z rozpoznanym w badaniu echokardiograficznym lub autopsyjnym pęknięciem ściany wolnej lewej komory lub przegrody międzykomorowej serca. Ze względu na możliwość leczenia kardiochirurgicznego, dostępnego od 2004 r., populację pacjentów ze STEMI powikłanym pęknięciem serca podzielono na dwie grupy – hospitalizowanych do końca 2003 r. i od 2004 r. Analizę statystyczną wykonano za pomocą testu t-Studenta oraz 2. Wyniki: Angioplastyką leczono 32 (58,2%) pacjentów, w tym 27 (84,4%) hospitalizowanych od 2004 r. Spośród 32 pacjentów hospitalizowanych od 2004 r. 16 (50%) leczono kardiochirurgicznie. Osoby (hospitalizowane od 2004 r.) leczone i nieleczone kardiochirurgicznie różniły się istotnie pod względem śmiertelności. W grupie operowanych zmarło 5 (31,3%) pacjentów w porównaniu z 13 (81,3%) nieoperowanymi. Zeszycie miejsca pęknięcia wykonano w 3 przypadkach, natomiast łatę zastosowano podczas 6 zabiegów. W badaniu echokardiograficznym dominującym objawem rozpoznawczym była obecność wolnego płynu w worku osierdziowym. Wnioski: Leczenie inwazyjne zawału serca oraz interwencja kardiochirurgiczna w przypadku pęknięcia serca poprawiają szansę przeżycia. Rutynowe wykonywanie przyłóżkowego badania echokardiograficznego zwiększa częstość rozpoznań pęknięcia mięśnia sercowego i umożliwia podjęcie leczenia kardiochirurgicznego.