Leczenie rozrostów endometrium – kiedy nie operować - Sobczuk, Anna (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2011)
Do prawidłowego rozpoznania, a w konsekwencji właściwego leczenia rozrostów endometrium niezbędna jest bliska współpraca ginekologa i patomorfologa oraz jasna, powtarzalna nomenklatura rozrostów. Do 1994 r. nomenklatura zmian rozrostowych błony śluzowej trzonu macicy była nieuporządkowana, niejednolita. Te same terminy w różnych schematach klasyfikacyjnych oznaczały odmienne morfologicznie zmiany. Niewłaściwa diagnoza rozrostów błony śluzowej macicy wiąże się z nieodpowiednim, zbyt radykalnym lub zbyt oszczędzającym i zbyt późno podjętym leczeniem, zbędnymi kosztami zabiegów operacyjnych. Klasyfikacja rozrostów Światowej Organizacji Zdrowia ( World Health Organization – WHO) z 1994 r. uporządkowała te podziały, opierając się na kryteriach zaproponowanych przez Kurmana, Kamińskiego i Norrisa w 1985 r. Klasyfikacja WHO z 2003 r. dopuszcza nowy, uproszczony podział rozrostów wg klasyfikacji EIN ( endometrial intraepithelial neoplasia ) zaproponowany w 2000 r. przez Muttera i The Endometrial Collaborative Group, wyróżniając 2 grupy rozrostów: łagodny i endometrialną śródnabłonkową neoplazję ( endometrial intraepithelial neoplasia – EIN) jako rzeczywisty stan przedrakowy. Podział EIN opiera się na obiektywnych kryteriach morfologicznych, morfometrycznych, molekularnych i prognostycznych, jest bardziej satysfakcjonujący dla lekarzy praktyków ze względu na jego wysoką powtarzalność oraz wyższą wartość w przewidywaniu regresji lub progresji zmian do gruczolakoraka. Leczenie rozrostów powinno być rozpatrywane indywidualnie w zależności od typu rozrostu, wieku i stanu zdrowia pacjentki oraz jej planów rozrodczych. Rozrosty bez atypii powinny być leczone zachowawczo progestagenami, rozrosty atypowe – operacyjnie, poprzez usunięcie macicy wraz z przydatkami.