TECHNIKI OBRAZOWANIAKardiomiopatia z niescalenia lewej i prawej komory – przydatność kardiologicznego rezonansu magnetycznego - Miszalski-Jamka, Karol; Rycaj, Jarosław; Głowacki, Jan; Chodór, Beata; Biełka, Agnieszka; Kłyś, Jan; Kwieciński, Radosław; Kalarus, Zbigniew (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2011)
W ciągu ostatnich dwóch dekad pogłębiająca się wiedza dotycząca kardiomiopatii z niescalenia lewej komory (ang. left ventricular non-compaction – LVNC) spowodowała eksponencjalny wzrost liczby rozpoznawanych przypadków. Niescalenie lewej komory uznawane jest w niektórych doniesieniach za trzecią najczęstszą przyczynę wszystkich pierwotnych kardiomiopatii. Jego cechą charakterystyczną jest obecność warstwy niescalonego, czyli nadmiernie beleczkowanego, miokardium lewej komory, chociaż zajęcie również prawej komory nie jest rzadkie. Niescalenie lewej komory może prowadzić do niewydolności serca, arytmii komorowych oraz systemowych powikłań zatorowych, zarówno w populacji pediatrycznej, jak i u osób dorosłych. Echokardiografia i kardiologiczny rezonans magnetyczny (ang. cardiac magnetic resonance – CMR) są najczęściej używanymi metodami obrazowymi u chorych z podejrzeniem LVNC. W pracy przedstawiono przypadek 12-letniego chłopca z kardiomiopatią z niescalenia lewej i prawej komory wymagającą ortotopowego przeszczepu serca.