Ostre uszkodzenie nerek związane z zabiegami kardiochirurgicznymi – współczesne spojrzenie na problem - Jander, Sławomir; Ledakowicz-Polak, Anna; Jaszewski, Ryszard; Zielińska, Marzenna (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2011)
Częstość występowania ostrego uszkodzenia nerek u pacjentów poddawanych zabiegom kardiochirurgicznym (ang. cardiac surgery associated acute kidney injury – CSA-AKI) wynosi we wczesnym okresie pooperacyjnym do 30% i ma tendencje wzrostowe. Śmiertelność wśród chorych dotkniętych tym powikłaniem jest nawet pięciokrotnie wyższa niż u pacjentów wolnych od CSA-AKI. Duże nadzieje na poprawę wyników leczenia CSA-AKI pokłada się w szerszym niż dotychczas stosowaniu terapii nerkozastępczej (ang. renal replacement therapy – RRT). Największym wyzwaniem wydaje się opracowanie standardów wczesnego wdrażania RRT, ponieważ kierowanie się takimi parametrami jak stężenie kreatyniny w osoczu lub diureza godzinowa jest niewystarczające. W tym celu bada się przydatność wielu substancji oznaczanych w osoczu lub w moczu jako tzw. biomarkerów AKI. Do najbardziej obiecujących biomarkerów można zaliczyć: cystatynę C, lipokalinę związaną z żelatynazą neutrofilów (ang. neutrophil gelatinase-associated lipocalin – NGAL), interleukinę 18 (IL-18) oraz cząsteczkę uszkodzenia nerek (ang. kidney injury molekule-1 – KIM-1). Jednakże wystąpienie CSA-AKI wiąże się z istotnym pogorszeniem rokowania, wydłużeniem czasu hospitalizacji i wzrostem kosztów leczenia.