Niedokrwistość a choroba nowotworowa - Dwilewicz-Trojaczek, Jadwiga (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2004)
Niedokrwistość o różnym stopniu nasilenia może towarzyszyć chorobie nowotworowej, zarówno guzom litym, jak i nowotworom układu krwiotwórczego. Anemia prowadzi do wystąpienia szeregu objawów spowodowanych niedotlenieniem tkanek i narządów ważnych dla życia. Nasilenie tych objawów zależy od stopnia niedokrwistości, który może być niewielki, średni i ciężki. Jedną z częstszych przyczyn tego stanu jest niedokrwistość towarzysząca chorobom przewlekłym (ACD) spowodowana zaburzeniem reutylizacji żelaza, magazyny posiadają prawidłową lub zwiększoną ilość żelaza, lecz jego wykorzystanie jest zaburzone. Wartości żelaza w surowicy i zdolność wiązania żelaza są obniżone, a wartość ferrytyny w surowicy prawidłowa lub obniżona. Stwierdza się względny niedobór erytropoetyny i upośledzenie erytropoezy. Ponadto niedokrwistość u chorych na nowotwory może być spowodowana skróceniem czasu przeżycia erytrocytów (z autoimmunizacji, w wyniku hipersplenizmu, w niedokrwistości mikroangiopatycznej); niedoborem czynników krwiotwórczych (żelaza, kwasu foliowego, witaminy B12); naciekiem nowotworowym szpiku kostnego; włóknieniem lub martwicą podścieliska szpiku; chemio- lub radioterapia także przyczyniają się do rozwoju niedokrwistości. Niedokrwistość powoduje gorsze utlenowanie ważnych dla życia narządów. Jest jedną z ważniejszych przyczyn hipoksji guza, co przyczynia się do progresji choroby i gorszej odpowiedzi na radio- i chemioterapię. Niedokrwistość upośledza jakość życia chorych. Leczenie niedokrwistości zależy od mechanizmu prowadzącego do jej rozwoju. W niedokrwistości typu ACD najlepsze efekty uzyskuje się stosując rekombinowaną erytropoetynę. W niedokrwistości autoimmunohemolitycznej są wskazania do leczenia immunosupresyjnego. Hipersplenizm jest wskazaniem do usunięcia śledziony.