TECHNIKI OBRAZOWANIANiescalenie mięśnia lewej komory – coraz częściej rozpoznawana kardiomiopatia - Miszalski-Jamka, Karol; Głowacki, Jan; Kalarus, Zbigniew (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2012)
W ciągu ostatnich dwóch dekad wzrosła liczba rozpoznawanych przypadków niescalenia mięśnia lewej komory (ang. left ventricular non-compaction – LVNC). W okresie ostatnich kilku lat LVNC stało się przedmiotem zainteresowania wielu grup badawczych. Wymaga to uaktualnienia wiedzy w tej tematyce. Niescalenie mięśnia lewej komory określane jest również czasem jako kardiomiopatia gąbczasta (ang. spongy cardiomyopathy ). Cechą charakterystyczną LVNC jest obecność niescalonego, czyli nadmiernie beleczkowanego, miokardium lewej komory. Autorzy omawiają epidemiologię schorzenia, a następnie mechanizmy prowadzące do jego powstania: embriologiczne oraz genetyczne. Rozpoznanie LVNC opiera się w praktyce klinicznej na nieinwazyjnych metodach obrazowych: echokardiografii przezklatkowej oraz kardiologicznym rezonansie magnetycznym. Rzadziej wykorzystywane są inne metody, np. echokardiografia kontrastowa, tomografia komputerowa (TK) czy angiografia. Podstawowym wyzwaniem diagnostycznym jest rozróżnienie pacjentów z LVNC od osób z hipertrabekulacją lewej komory jako wariantu normy. Spektrum objawów klinicznych LVNC jest bardzo szerokie – od pacjentów całkowicie asymptomatycznych po wymagających leczenia transplantacją serca. Najczęstszymi zgłaszanymi objawami przy przyjęciu są: zmniejszona tolerancja wysiłku, duszność, niespecyficzny ból/dyskomfort w klatce piersiowej, kołatania serca, omdlenia lub powikłania zatorowe Do klasycznej triady powikłań należą: niewydolność układu krążenia, zaburzenia rytmu oraz systemowe powikłania zatorowe. Rokowanie u części chorych jest niekorzystne, a przeszczep serca lub zgon sercowy w tej populacji są dość częste. Dalsze badania na większych grupach chorych są konieczne, aby rozstrzygnąć wiele spornych kwestii, w tym m.in. ocenić korelację genotypowo-fenotypową, określić prawdziwą częstość powikłań i ustalić optymalne metody leczenia.