Rumień trwały – zjawiska patogenetyczne i różnorodność obrazu klinicznego - Tekely, Emilia; Kądziela-Wypyska, Grażyna; Chodorowska, Grażyna (Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny, 2012)
Rumień trwały ( erythema fixum ) jest reakcją polekową, w przebiegu której umiejscowiony w obrębie skóry i błony śluzowej, wyraźnie odgraniczony rumień nawraca w tym samym miejscu po każdej ekspozycji na lek źle tolerowany przez pacjenta. Zmiany utrzymują się przez kilka dni i cofają, pozostawiając przebarwienie pozapalne. Rumień trwały mogą wywoływać różne grupy leków, w tym leki przeciwhistaminowe. Lista czynników wywołujących jest odmienna w różnych krajach. Możliwe są także reakcje krzyżowe pomiędzy lekami o podobnej budowie chemicznej. Patogeneza choroby nie jest całkowicie poznana, sugeruje się udział cytotoksycznej odpowiedzi komórkowej skierowanej przeciw keratynocytom. Uważa się, że główną rolę w kolejnych nawrotach choroby odgrywają obecne w naskórku limfocyty T pamięci CD8+, aktywowane ponownie w razie kolejnej reekspozycji na wywołujący lek. W pracy przedstawiono współczesne dane dotyczące patogenezy oraz różnorodności obrazu klinicznego erythema fixum oraz postępowania leczniczego.