Rotablacja tętnic wieńcowych u pacjentów po nieskutecznej klasycznej angioplastyce – obserwacja wewnątrzszpitalna i sześciomiesięczna - Wojtczak, Marcin; Kubler, Piotr; Ferenc, Mirosław; Jankowska, Ewa A.; Telichowski, Artur; Zimoch, Wojciech; Banasiak, Waldemar; Ponikowski, Piotr; Reczuch, Krzysztof (Advances in Interventional Cardiology/Postępy w Kardiologii Interwencyjnej, 2012)
Wstęp: Dane dotyczące obserwacji pacjentów z wysokim ryzykiem poddawanych rotablacji tętnic wieńcowych są skąpe. Cel: Ocena bezpośrednia i półroczna pacjentów ze zmianami, na które nie można wprowadzić cewnika balonowego lub nie można go w pełni rozprężyć, leczonych za pomocą rotablacji. Materiał i metody : Rotablację wykonano u kolejnych 62 pacjentów (średni EuroScore 6,8 ±4) i wszyscy zostali włączeni do obserwacji. Złożony punkt końcowy zdefiniowano jako wystąpienie każdego zgonu, zgonu sercowego, udaru mózgu, zawału mięśnia serca, konieczności ponownej rewaskularyzacji zmiany oraz rewaskularyzacji tętnicy. Wyniki: Skuteczność procedury wyniosła 94%. Złożony punkt końcowy wystąpił w 9,7% przypadków w obserwacji wewnątrzszpitalnej (6 zawałów mięśnia serca, 3 z nich z objawami niedokrwienia) i w 9,7% przypadków w obserwacji 6-miesięcznej (2 zgony, 3 zawały mięśnia serca, 1 konieczność ponownej rewaskularyzacji zmiany). Odnotowano 2 zgony (3%) – z powodu pewnej zakrzepicy w stencie oraz ostrej niewydolności serca u pacjenta z obniżoną funkcją skurczową. Wnioski : W grupie osób z bardzo dużym ryzykiem rotablacja zapewnia dobre wyniki przy relatywnie niskim prawdopodobieństwie wystąpienia złożonego punktu końcowego.