Rola czynników genetycznych w terapii przeciwpłytkowej z użyciem klopidogrelu - Cieślewicz, Artur Robert; Kaźmierczak, Ewa; Jabłecka, Anna (Advances in Interventional Cardiology/Postępy w Kardiologii Interwencyjnej, 2012)
Leki przeciwpłytkowe z grupy pochodnych tienopirydynowych odgrywają istotną rolę w leczeniu choroby wieńcowej. Klopidogrel jest lekiem blokującym działanie płytkowego receptora ADP (P2Y 12 ). Podaje się go w postaci proleku, wymagającego aktywacji metabolicznej przez enzymy cytochromu P450. Standardowa terapia przeciwpłytkowa pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym polega na jednoczesnym podawaniu klopidogrelu i kwasu acetylosalicylowego. Liczne doniesienia naukowe wskazują jednak, że nawet u 25% pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym obserwuje się zróżnicowaną odpowiedź na leczenie klopidogrelem. U podstaw tego zróżnicowania mogą leżeć czynniki genetyczne. Jako najczęstsze genetyczne przyczyny oporności na terapię klopidogrelem wymienia się polimorfizmy w genach CYP2C19 (jeden z enzymów cytochromu P450) oraz ABCB1 (gen kodujący glikoproteinę P, biorącą udział we wchłanianiu klopidogrelu). Znajomość genotypów tych loci może być pomocna w wyodrębnianiu chorych narażonych na mniej skuteczne działanie klopidogrelu oraz w doborze skutecznej dawki leku.