Wpływ aktywności fizycznej o charakterze aerobowym na wytrzymałość mechaniczną kości u kobiet przed menopauzą z rakiem piersi leczonych hormonalnie - Hojan, Katarzyna; Milecki, Piotr (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2012)
Wstęp : W opisanym w niniejszej pracy badaniu dokonano oceny wybranych składowych oceny wytrzymałości mechanicznej kości u kobiet przed menopauzą poddanych hormonoterapii (HT) raka piersi oraz określenia wpływu codziennej aktywności fizycznej o charakterze aerobowym na badane parametry. Materiał i metody : Do badania zakwalifikowano 53 kobiety. Badanie miało charakter prospektywnego badania klinicznego bez randomizacji. Ocenę wytrzymałości mechanicznej kości określono metodą podwójnej absorbcjometrii rentgenowskiej ( dual energy X-ray absorptiometry – DEXA), dokonując pomiarów gęstości mineralnej kości ( bone mineral density – BMD) i analizy geometrycznej kości udowej ( hip strength analysis – HSA) oraz BMD w L 1 –L 4 kręgosłupa i total body. Badania prowadzono: przed rozpoczęciem HT, po 6 miesiącach HT oraz po 6 miesiącach aktywności fizycznej o charakterze aerobowym (po 12 miesiącach HT). Wyniki: Po 6 miesiącach HT bez prowadzenia regularnej aktywności fizycznej stwierdzono, że średnia wartość BMD była istotnie mniejsza (p < 0,05) zarówno w szyjce kości udowej, w L1–L4 oraz total body od wartości wyjściowej. Średnie wartości HAL ( hip axis le-ngth ) i HSI ( hip strength index ) nie uległy istotnej zmianie, a przekrojowy moment bezwładności szyjki kości udowej ( cross-sectional moment of inertia – CSMI) i pole powierzchni przekroju szyjki kości udowej ( cross-sectional area – CSA) były istotnie mniejsze (p 0,05) i w L1–L4 oraz total body (p 0,05), HSI i CSA mniejsze (p > 0,05). Wnioski: Z uzyskanych danych wynika, że już po 6 miesiącach HT raka piersi u chorych dochodzi do niekorzystnych zmian wytrzymałości mechanicznej kości. Wprowadzenie aktywności fizycznej o charakterze aerobowym spowodowało spowolnienie powstawania niekorzystnych zmian w kośćcu.