Worikonazol i kaspofungina – nowe leki przeciwgrzybicze - Paluszewska, Monika (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2004)
Przez ostatnie 20 lat obserwujemy znaczące zwiększenie częstości występowania zakażeń grzybiczych u chorych z zaburzeniami odporności, spowodowane wprowadzaniem coraz bardziej agresywnych schematów chemioterapii, zabiegów przeszczepiania macierzystych komórek krwiotwórczych i intensywnego leczenia wspomagającego (np. centralne cewniki żylne, mechaniczna wentylacja). Najczęściej uogólnione grzybice są spowodowane grzybami z rodzaju Candida i Aspergillus, ale wzrasta w ostatnich latach liczba zakażeń wywoływanych rzadko dotychczas stwierdzanymi grzybami (np. Fusarium, Scedosporium). Zakażenia grzybicze stają się znaczącą przyczyną zachorowalności i wiodącą przyczyną śmiertelności chorych z nowotworami układu krwiotwórczego i guzami litymi. Skuteczność dotychczas stosowanego leczenia przeciwgrzybiczego jest ograniczona ze względu na rozwój lekooporności grzybów, jego toksyczność i interakcje z innymi lekami oraz koszt. Ostatnio wprowadzone zostały do leczenia grzybic dwa nowe, różne leki przeciwgrzybicze (worikonazol i kaspofungina). Worikonazol jest nowym lekiem z grupy azoli, jego działanie polega na hamowaniu syntezy ergosterolu w błonie komórkowej grzybów. Kaspofungina jest pierwszym lekiem z grupy kandyn. Kaspofungina hamuje syntezę β-1,3 D-glukanu w ścianie komórkowej grzybów. Oba leki wykazują szeroki zakres działania i są skuteczne w inwazyjnych zakażeniach Aspergillus i Candida. Kaspofungina charakteryzuje się dobrą tolerancją z małą częstością występowania działań niepożądanych, co potwierdzono w badaniach klinicznych. Najważniejsze objawy uboczne worikonazolu to: zaburzenia widzenia, hepatotoksyczność i reakcje skórne. Worikonazol hamuje enzymy cytochromu CYP450, co powoduje klinicznie znaczące interakcje z innymi lekami, które także są metabolizowane przy udziale tych enzymów.